[Panaghoy I] Bumukal ang kailaliman at gumapos ang damong-dagat sa ulo, tinanggap ako ng ugat ng bundok na parang patay. Parang nagsara magpakailanman ang mga rehas ng lupa, ngunit mula sa kabulukan iniangat mong muli ang buhay. [Ulit] Mula sa tiyan ng kalaliman ako’y dumaing, dumaan ang alon ngunit di namatay ang panalangin. [Panaghoy II] Nang manghina ang kaluluwa, naalala ko ang PANGINOON; tumawid sa dilim ang tinig patungo sa templo. Ang kumakapit sa huwad na kabuluhan ay iniiwan ang awa; tutupdin ko ang panata na may pasasalamat. [Pagliko sa Pag-asa] Sa PANGINOON ang kaligtasan, hindi sa barko o dagat, hindi sa lakas ng katawan o layo mula sa iyo. Narinig ng itinakdang isda ang salita at ako’y inilabas; tuyong lupa sa tuhod na parang ibinalik na buhay. [Huling Koro] Mula sa tiyan ng kalaliman ako’y dumaing, dumaan ang alon ngunit di namatay ang panalangin. Narinig ng itinakdang isda ang salita at ako’y inilabas; tuyong lupa sa tuhod na parang ibinalik na buhay.