[Panaghoy I] Paanong naiwan ang lungsod na nag-iisa, koronang walang noo, pintuang walang pangako. Nakalimot sa yapak ang daan patungo sa pista, humihinga ng lungkot ang pari sa dating salubungan. [Ulit] Walang mang-aaliw nang punuin ng gabi ang kaniyang mata, lumipat sa kaaway ang dating kaibigan. [Panaghoy II] Naaalala ang tugtog, sabbath, at ginto, habang ipinagbibili ang yaman para sa tinapay. Tumakas ang mga pinuno na parang usa na walang pastulan, nabuksan sa dayuhan ang dating banal na lugar. [Pagliko sa Pag-asa] Bumulong ang Jerusalem mula sa alabok ng pader: tingnan ang aking lungkot, alalahanin ang pagbagsak. Buhay pa ang lungsod ngunit nawala ang lahat ng kilala; paanong naiwan itong nag-iisa hanggang bukang-liwayway. [Huling Koro] Walang mang-aaliw nang punuin ng gabi ang kaniyang mata, lumipat sa kaaway ang dating kaibigan. Buhay pa ang lungsod ngunit nawala ang lahat ng kilala; paanong naiwan itong nag-iisa hanggang bukang-liwayway.