[Taludtod 1] Umabot ang daan ni Nehemiah sa puntong wala nang pagbabalik. Walang nakapigil sa sinimulan ng salita. Lumakad si Nehemiah sa ilalim ng salita, at nagbago ang kuwento. Ngunit nagpatuloy ang layunin sa araw na iyon. [Pre-Koro] Lumiit ang daan sa harap ng kanilang mga paa, Ngunit hindi umatras ang katotohanan. [Koro] Hindi Namin Pababayaan ang Bahay ng Ating Diyos, manatiling malinaw ang tipan, Bawat utos, bawat dambana, bawat banal na gawain. Mula sa banal na bahay ay tumindig ang patotoo, At ang wakas ay nanatili sa harap ng banal na Diyos. [Taludtod 2] Hinati ng pasiya ang daan, at walang pusong nanatiling neutral. Saksi ang kaluwalhatian sa mangyayaring pasiya. Iniharap ang pagsamba at handog sa harap ng PANGINOON. Tinanggap ng bawat gawa ang sariling bigat. [Tulay] Iniharap ang pagsamba at handog sa harap ng PANGINOON. Nagsimulang sumagot ang itinanim ng tao. Nakita ni Nehemiah ang pusong inilagay sa pagsubok. At umabot ang kuwento sa puntong wala nang pagbabalik. [Huling Koro] Hindi Namin Pababayaan ang Bahay ng Ating Diyos, manatiling malinaw ang tipan, Bawat utos, bawat dambana, bawat banal na gawain. Mula sa banal na bahay ay tumindig ang patotoo, At ang wakas ay nanatili sa harap ng banal na Diyos. [Wakas] Humina ang apoy, ngunit nanatili ang tungkulin. Iningatan ng tipan ang dapat matutuhan ng bayan.