Malapit na ang Dakilang Araw (Sofonias 1:14-18) | Liriko ng awit mula sa Bibliya

Mga Liriko · Sofonias

Malapit na ang Dakilang Araw

Sofonias 1:14-18

[Alarma] Malapit na ang dakilang araw ng PANGINOON, malapit at mabilis, mapait ang sigaw. Ang matapang ay iiyak nang walang lakas, at gigisingin ng trumpeta ang pader at bayan. [Litanya] Araw ng poot, araw ng hirap, araw ng pagkawasak, araw ng dilim. Ulap at kadiliman, trumpeta sa kuta, mga taong bulag sa kasalanang ginawa. [Koro] Malapit na ang dakilang araw, di makabibili ang pilak, di makapagliligtas ang ginto. Mararamdaman ng lupa ang apoy ng banal na sigasig, at mawawala ang kayamanang ipinagyabang ng tao. Malapit na ang dakilang araw, ang alarma ay hindi awit para lang manakot; awa ito bago dumating ang hangganan, tinig na tumatawag pa sa makasalanan. [Taludtod] Ang dugo ay parang alabok sa daan, ang laman ay parang dumi sa lansangan. Mabilis ang pagwawakas ng hatol, at walang taong makapamamahala sa araw na iyon. [Tulay] Huwag matulog sa tabi ng pader, huwag tawaging mabagal ang mensahero. Kapag ang mapait na sigaw ay papalapit, ang pagpapakumbaba ang tunay na kanlungan. [Huling Koro] Malapit na ang dakilang araw, tumatawid ang trumpeta sa buong lungsod. Malapit, mapait, matuwid at tiyak, winawasak ang ilusyon na walang kaparusahan. Malapit na ang dakilang araw; bumalik ang puso habang may liwanag pa. [Coda] Nanatili ang alarma sa hangin, parang bakal sa pagsikat ng araw.

Tungkol sa talata

Sofonias 1: Ang araw na sumisiyasat sa bawat taguan

Nagbubukas ang Aklat ni Zefanias sa paggawang mas malaki sa Juda ang krisis ng Juda at pagkatapos ay sa paggawa nitong masakit na tiyak. Winawalis ng pananalita ang buong sangnilikha bago dumapo sa Jerusalem, kung saan kabilang sa paratang ang hayagang pagsamba sa diyus-diyosan, ang haluang pagsamba, ang paglayo sa PANGINOON, ang pakinabang mula sa karahasan, at ang mas tahimik na paniniwalang hindi kikilos ang Diyos. Binabaligtad ng araw ng PANGINOON ang karaniwang hanay ng proteksiyon. Nananatiling nakikilala ang mga anak ng hari, ang mangangalakal, ang malalakas na lalaki, ang mga pinatibay na lunsod, ang mga bahay, ang ubasan, ang pilak, at ang ginto, ngunit wala ni isa sa kanila ang makatatakda ng mga tuntunin ng darating. Inilalarawan ang Jerusalem bilang lunsod na hinahanap sa pamamagitan ng kandila, isang larawang gumagawa sa kampanteng damdamin na nakalantad sa halip na nakatago. Nagmumula ang diin ng kabanata sa umiipit na paghahanap na iyon: dinadala sa iisang pagtutuos ang pampublikong relihiyon, ang pribadong palagay, ang yaman, ang lakas, at ang mga balak sa hinaharap.

Pag-aralan nang malalim ang Sofonias 1