Iginagalang ng anak ang ama, at ng alipin ang kanyang panginoon. Kung Ama ang Diyos, nasaan ang karangalan? Kung Panginoon, nasaan ang takot? “Paano namin hinamak ang pangalan?” Tahimik na sumagot ang altar: bulag, pilay, may sakit at ninakaw, handog na di mo ihaharap sa gobernador. Dalhin mo iyon sa pinuno, tatanggapin ka ba nang may tuwa? Bakit pinakamababa ang iniaalay sa templo, pagkatapos ay hihingi ng pagpapala? Nasaan ang aking karangalan? Nakatayo ang tanong sa tabi ng apoy. Maaaring pumuri ang labi habang binabawasan ng kamay ang bigat ng banal na Pangalan. Nasaan ang aking karangalan? Alam ng altar ang lihim na layunin. Hindi tatawaging tapat ng Dakilang Hari ang regalong isinilang sa paghamak. Mula pagsikat hanggang paglubog ng araw, dakila ang kanyang Pangalan sa mga bansa. May dalisay na handog na aangat sa marami, walang tusong panukat ang magtatakda ng halaga. Sumpa sa nangakong ibibigay ang malakas, ngunit ang mahina ang dinala sa kawan. Hindi nalilinlang ang Diyos ng palabas; nakikita niya ang itinira ng mananamba. Nasaan ang aking karangalan? Huwag tawaging pabigat ang mesa ng Hari. Ang kanyang Pangalan ay katatakutan sa mga bansa, kapag ang huwad na debosyon ay nawala. Nasaan ang aking karangalan? Huwag tawaging pabigat ang mesa ng Hari. Ang kanyang Pangalan ay katatakutan sa mga bansa, kapag ang huwad na debosyon ay nawala. Hindi humingi ang altar ng mas maraming salita; humingi ito ng katotohanan sa handog.