Muli akong tumingin at nakita ang luha ng bayan Na dinudurog sa ilalim ng kamay ng makapangyarihan. Walang tagapag-aliw na kasama ng sugatan; Nasa mga maniniil ang lakas upang yumuko ang iba. Inisip kong mas mapalad ang mga patay, At ang hindi pa isinilang ay hindi nakakita ng kasamaan. Nakita kong madalas manggaling sa inggit ang paggawa, Isang kamay na naghahangad sa puwesto ng iba. Nakatiklop ang kamay ng hangal at siya'y nauubos, Ngunit ang walang tigil na pagsisikap ay hangin din. Mas mabuti ang isang dakot na may katahimikan Kaysa dalawang kamay na puno ng hangin at balisa. Mas mabuti ang dalawa kaysa isa; Mas malaki ang gantimpala ng kanilang paggawa. Kapag bumagsak ang isa, itinatayo siya ng kasama; Kaawa-awa ang bumagsak nang nag-iisa. Nagbibigay-init ang dalawa sa isa't isa; Magkasama silang lumalaban sa mananalakay. Hindi madaling mapatid ang lubid na tatlong hibla; Lumalaki ang lakas kapag nagsama ang tapat na buhay. Maaaring higit ang mahirap ngunit matalinong kabataan Sa matandang haring ayaw tumanggap ng pagsaway. Susunod ang marami sa bawat bagong pinuno, Ngunit agad siyang malilimutan ng kasunod na salinlahi. Ito man ay nawawala gaya ng singaw.