Bumalik ka sa iyong Maylalang habang bata ka pa, habang nasa unahan pa ang mahihirap na taon, bago dumating ang panahong sasabihin mong wala nang ligayang ibinibigay sa iyo ang liwanag. Kumukupas ang araw, buwan, at mga bituin; laging bumabalik ang ulap pagkatapos ng ulan. Nagsisimulang manginig ang kamay na nagbantay sa bahay; yumuyuko ang malalakas na balikat sa sariling taon. Kakaunti na ang gumigiling kaya humihinto ang paggiling, at malabo na ang bintana sa mga tumitingin. Nagsasara ang mga pinto, tumatahimik ang bawat tunog, at sapat na ang pinakamaliit na ibon upang magising. Nakakatakot na ang matataas na lugar, gayundin ang daan. Pumuputi ang ulo gaya ng almendrong namumukadkad. Kahit tipaklong ay bigat nang dala-dala; tumatahimik ang gana habang nanghihina ang katawan. Naglalakbay ang tao patungo sa tahanang nananatili, at unti-unting nagtitipon sa lansangan ang mga nagluluksa. Bumalik ka habang matibay pa ang pilak na panali, habang buo pa ang gintong mangkok, habang hindi pa nababasag ang banga sa bukal at umiikot pa ang gulong sa ibabaw ng balon. Bumabalik sa lupang pinagkunan ang alabok; bumabalik sa Diyos na nagkaloob nito ang hininga. Humanap ang Guro ng tapat at kaaya-ayang salita, inaayos ang mga kawikaang matuwid at tunay. Parang pantaboy ang matatalinong salita na nagpapakilos, parang pakong matatag mula sa iisang Pastol. Nakakapagod sa katawan at isip ang walang katapusang aklat; tingnan ang huling pasya ng lahat. Mamuhay nang may paggalang sa Diyos; gawin ang Kanyang iniutos. Para sa bawat tao, ito ang kabuuan ng lahat. Walang gawang nakakaligtas sa Kanyang pagtimbang, bawat lihim na bagay, ang mabuti kasama ng masama.