[Intro] PANGINOON, narinig ko ang iyong salita at nanginig, buhayin muli ang iyong gawa sa gitna ng mga taon. Sa poot ay alalahanin ang awa, kapag nadama ng lupa ang iyong paghakbang. [Verse 1] Dumarating ang Diyos mula sa Teman sa kabanalan, tinatakpan ng kanyang kaluwalhatian ang langit at lupa. Nauuna ang salot sa kanyang mga hakbang, at yumuyuko ang mga bundok sa harap niya. [Refrain] Huminto ang araw at buwan, nanginig ang ilog, sumigaw ang dagat. Lumabas ka upang iligtas ang iyong bayan, at wasakin ang bahay ng mapang-api. [Verse 2] Nang marinig ko, nanginig ang tiyan, kumibot ang labi, nanghina ang buto. Tahimik kong hihintayin ang araw ng kaguluhan, kapag aahon ang mananakop laban sa bayan. [Chorus] Kahit hindi mamulaklak ang puno ng igos, at walang bunga ang ubas na maibigay, kahit pumalya ang olibo at ang bukid ay walang ani, at walang tupa sa kulungan o baka sa kamalig, magagalak pa rin ako sa PANGINOON, magsasaya sa Diyos ng aking kaligtasan. Gagawin niyang gaya ng usa ang aking paa, at aakayin sa mataas na dako na may awitan. [Bridge] Hindi ito saya na itinatanggi ang guho, ni ngiting tumatalikod sa sakit. Ito'y tiwalang isinilang sa panginginig, kapag lahat ng nakikitang sandigan ay napawi. [Chorus] Kahit hindi mamulaklak ang puno ng igos, at walang laman ang bangan ng pagkain, magagalak pa rin ako sa PANGINOON, magsasaya sa Diyos ng kaligtasan ko. Maaaring tumahimik ang bukid, ngunit ang pananampalataya ay may bagong awit. [Outro] Para sa tagapanguna ng awit, may kuwerdas at matatag na wakas.