Umaahon ang maninira laban sa Nineveh, bantayan ang pader, tingnan ang daan. Patibayin ang baywang, tipunin ang lakas, ang araw ng pagbagsak ay nasa harapan. Mapula ang kalasag, handa ang kawal, kumikislap ang karwahe sa paghahanda. Gumagalaw ang sibat, nagsasalubong ang gulong, di kayang lamunin ng lansangan ang dagsa. Rumaraos ang mga karwahe sa mga lansangan, parang kidlat na bakal sa bukas na tarangkahan. Tumatakbo na parang sulo, nagbabanggaan sa ligalig, at ang palasyo'y natutunaw sa agos ng tubig. Rumaraos ang mga karwahe sa mga lansangan, ang lungga ng leon ay nawalan ng tahanan. Rumaraos ang mga karwahe sa mga lansangan, parang kidlat na bakal sa bukas na tarangkahan. Tumatakbo na parang sulo, nagbabanggaan sa ligalig, at ang palasyo'y natutunaw sa agos ng tubig. Dinala ang reyna, humahagulgol ang mga alipin, parang kalapating humahampas sa dibdib. “Huminto kayo!” sigaw sa tumatakas, ngunit walang bumabalik sa lungsod na wasak. Pilak na walang hanggan, gintong di mabilang, yamang tinipon sa dahas at pangamba. Walang laman, lupaypay, wasak ang lungsod, luhod ay nanginginig, mukha'y namumutla. Pilak na walang hanggan, gintong di mabilang, yamang tinipon sa dahas at pangamba. Walang laman, lupaypay, wasak ang lungsod, luhod ay nanginginig, mukha'y namumutla. Rumaraos ang mga karwahe sa mga lansangan, parang kidlat na bakal sa bukas na tarangkahan. Ang leong nagpuno ng yungib sa samsam ay di na nakaririnig sa sariling mensahero. Rumaraos ang mga karwahe sa mga lansangan, at pinutol ng PANGINOON ang usok ng sandatahan. Ang lungsod na nagpanginginig sa daigdig ay nanginig sa loob ng sariling pader.