[Intro] Mawawala sa lupain ang pangalan ng mga diyus-diyosan, ang huwad na propeta ay mawawalan ng hanapbuhay. Ang maruming espiritu ay walang masisilungan, at hinuhubaran ng katotohanan ang pagbabalatkayo. [Verse 1] Isang tabak ang gumising sa katahimikan, humarap sa Pastol na nasa gitna. Bumagsak ang Pastol, nangalat ang mga tupa, at ang maliliit ay dumaan sa bagyo. [Refrain] Hampasin ang Pastol, mangalat ang kawan; malalim ang libis, mabigat ang dahilan. Ngunit sa pamamagitan ng apoy may nalabing mananatili, parang pilak at gintong sinusubok sa init. [Chorus] Gumising, o tabak, laban sa aking Pastol, hayaang mangyari ang nakatagong pasya. Dalawang bahagi ang mahuhulog sa pagkawasak, isang ikatlo ang dadaan sa pagdadalisay. Gumising, o tabak, laban sa aking Pastol, hindi natatapos ang tipan, hindi namamatay ang pag-ibig. Ang pilak na sinubok ay matututong tumawag, at ang PANGINOON ay sasagot at muling kikilala. [Bridge] Hindi nambobola ang apoy, hindi nagmamadali ang init, ang dumi ay unti-unting umaahon sa ibabaw. Tumatawag ang nalabi, sumasagot ang PANGINOON: “Bayan ko sila,” at “Diyos namin siya.” [Chorus] Gumising, o tabak, laban sa aking Pastol, ang mga tupa ay tatawid sa gabi, lamig at sakit. Ang ikatlong bahagi ay lalabas sa apoy, hindi iniwan, kundi dinalisay. [Outro] Nangalat ang kawan; natutuhan ng nalabi ang Pangalan.