Ang malaking larawan
Tahimik na naupo si Job kasama ng tatlong kaibigan matapos mawalan ng mga anak, kayamanan, at kalusugan. Ngayon, nagsisimula siyang magsalita. Hindi payapang sagot sa pagdurusa ang mga salita niya. Isinusumpa niya ang araw ng kapanganakan at nagtatanong kung bakit nagpapatuloy ang buhay kung ganito katindi ang hirap nito. Binibigyang-hugis ng mga larawan ng dilim, pahinga, at saradong daan ang paghihirap ng kalooban niya. Hinahayaang marinig ng salaysay ang panaghoy bago ito sagutin ng sinuman.
Sa kabanatang ito
- Isinusumpa ni Job ang Araw ng Kapanganakan Job 3:1-10
Gusto ni Job na mawala ang araw na isinilang siya.
- Tila Pahinga ang Kamatayan Job 3:11-19
Itinatanong ni Job kung bakit siya nakaligtas sa kapanganakan at tumanggap ng pag-aarugang nagpanatili sa buhay niya.
- Bakit Binibigyan ng Buhay ang Nagdurusa Job 3:20-23
Tila malupit na kaloob para kay Job ang liwanag at buhay kapag nasa mapait na hirap ang mga tao.
- Naging Araw-araw na Karanasan ang Takot Job 3:24-26
Ibinabalik ng huling mga salita ni Job ang panaghoy sa katawan at pang-araw-araw na gawain.
Pangunahing katotohanan
Hinahangad ni Job ang pahingang iniuugnay niya sa kamatayan. Itinatanong niya kung bakit nagpapatuloy ang buhay kung walang makitang ginhawa.
Kasulatan sa tabi ng buod
Job · Ang Dating Biblia 1905 · 26Job 3:1-10
Isinusumpa ni Job ang Araw ng Kapanganakan
Gusto ni Job na mawala ang araw na isinilang siya. Hinihiling niyang lamunin iyon ng dilim at mawala sa kalendaryo ang gabi ng paglilihi sa kaniya. Ayaw niyang may masayang sigaw na kaugnay ng gabing iyon o may bukang-liwayway na sumunod dito. Pinapatong ng mga salita niya ang mga larawan ng binurang simula. Ipinaliliwanag niya kung bakit: hindi siya pinigilan ng araw na iyon na pumasok sa buhay na puno ngayon ng di-matiis na lungkot. Araw ng kapanganakan ang isinusumpa niya, hindi ang Diyos, habang binibigkas ang lalim ng kapighatian.
Sa araw-araw na buhay
Nakikinig ang tagapayo sa pagluluksa sa babaeng nagsasabing sana hindi umabot ang kalendaryo sa araw na nagsimula ang buhay niya. Dalamhati ang naririnig ng tagapayo sa halip na ituring ang mga salita na maayos na paniniwala tungkol sa pag-iral. Nananatiling tahimik ang silid upang mapangalanan ang sakit. Isang sumpang patula sa kapanganakan niya ang sinasabi ni Job.
Pansinin
Job 3:10 Pagkatapos lamang ng madidilim na larawan ibinibigay ni Job ang dahilan ng sumpa. Nais niyang nailayo sana siya sa lungkot sa pamamagitan ng hindi pagpasok sa buhay.
Job 3:1-10
Ang Dating Biblia 19051Pagkatapos nito'y ibinuka ni Job ang kaniyang bibig at sinumpa ang kaniyang kaarawan.
2At si Job ay sumagot, at nagsabi,
3Maparam nawa ang kaarawan ng kapanganakan sa akin, at ang gabi na nagsabi, may lalaking ipinaglihi.
4Magdilim nawa ang kaarawang yaon; huwag nawang pansinin ng Dios mula sa itaas, ni silangan man ng liwanag.
5Ang dilim at ang salimuot na kadiliman ang siyang mangagari niyaon; pag-ulapan nawa yaon; Pangilabutin nawa yaon ng lahat na nagpapadilim sa araw.
6Suma gabing yaon nawa ang pagsasalimuot ng kadiliman: huwag nawang kagalakan sa mga araw ng sangtaon; huwag nawang mapasok sa bilang ng mga buwan.
7Narito, mapagisa ang gabing yaon; huwag nawang datnan yaon ng masayang tinig.
8Sumpain nawa yaong nanganunumpa sa araw, ng nangamimihasang gumalaw sa buwaya.
9Mangagdilim nawa ang mga bituin ng pagtatakip-silim niyaon: maghintay nawa ng liwanag, nguni't huwag magkaroon: ni huwag mamalas ang mga bukang liwayway ng umaga:
10Sapagka't hindi tinakpan ang mga pinto ng bahay-bata ng aking ina, o ikinubli man ang kabagabagan sa aking mga mata.
Job 3:11-19
Tila Pahinga ang Kamatayan
Itinatanong ni Job kung bakit siya nakaligtas sa kapanganakan at tumanggap ng pag-aarugang nagpanatili sa buhay niya. Iniisip niyang tahimik na pahinga sana ang hatid kung namatay siya noon. Magkakasalo sa katahimikang iyon ang mga hari, mayamang pinuno, at sanggol na hindi nakakita ng araw sa paglalarawan niya. Hindi na nanggugulo ang mga nang-aapi roon. Nagpapahinga ang pagod na manggagawa at hindi na naririnig ng alipin ang mga hinihingi ng amo. Nakikita niya ang kamatayan bilang lugar na nawawalan ng lakas ang ranggo at pagod. Salita ito ng taong naghihirap at naghahangad ng ginhawa, hindi kumpletong ulat ng buhay matapos mamatay.
Sa araw-araw na buhay
Nauupo ang pagod na pagod na tagapag-alaga sa walang-lamang bagon ng tren at nag-iisip ng lugar na walang tumutunog na alarma at walang humihingi ng tulong. Ang huminto ang mga kahilingan ang hangad niya, hindi isa pang gawaing lulutasin. Pinapaliit ng pagkapagod ang hinaharap hanggang pahinga na lamang ang laman nito. Sa mismong kamatayan inilalagay ni Job ang inaasam na pagkalag.
Pansinin
Job 3:19 Inilalagay ni Job ang alipin at amo sa labas ng karaniwan nilang ugnayan ng kapangyarihan. Sa larawan niya ng kamatayan, kapuwa nakalalaya ang mababa at mataas sa mga hinihingi ng buhay sa lupa.
Job 3:11-19
Ang Dating Biblia 190511Bakit hindi pa ako namatay mula sa bahay-bata? Bakit di pa napatid ang aking hininga nang ipanganak ako ng aking ina?
12Bakit tinanggap ako ng mga tuhod? O bakit ng mga suso, na aking sususuhin?
13Sapagka't ngayon ay nahihiga sana ako at natatahimik; ako sana'y nakakatulog; na napapahinga ako:
14Na kasama ng mga hari at ng mga kasangguni sa lupa, na nagsisigawa ng mga dakong ilang sa ganang kanila;
15O ng mga pangulo na nangagkaroon ng ginto, na pumuno sa kanilang bahay ng pilak:
16O gaya sana ng nalagas na nakatago, na hindi nabuhay; gaya sana ng sanggol na kailan man ay hindi nakakita ng liwanag.
17Doo'y naglilikat ang masama sa pagbagabag; at doo'y nagpapahinga ang pagod.
18Doo'y ang mga bihag ay nangagpapahingang magkakasama; hindi nila naririnig ang tinig ng nagpapaatag.
19Ang mababa at ang mataas ay nangaroon; at ang alipin ay laya sa kaniyang panginoon.
Job 3:20-23
Bakit Binibigyan ng Buhay ang Nagdurusa
Tila malupit na kaloob para kay Job ang liwanag at buhay kapag nasa mapait na hirap ang mga tao. Inilalarawan niya silang nananabik sa kamatayan gaya ng masigasig na mangangaso ng kayamanan. Tila dahilan ng tuwa ang pagkakita ng libingan dahil nangangako itong matatapos ang sakit. Saka itinatanong niya kung bakit nagpapatuloy ang buhay ng taong nakatago ang daan at kinulong ng Diyos. Ang naunang binanggit na harang na pananggalang ay parang pagkakakulong na ngayon para sa kaniya. Wala siyang nakikitang landas palabas ng paghihirap.
Sa araw-araw na buhay
Nakatanaw sa bintana ng sentro ng pagpapagaling ang matagal nang pasyente at sinasabi sa tagapaggamot na tila sarado ang bawat posibleng daan. Nailalarawan niya ang araw-araw na gawain ngunit hindi maisip ang hinaharap na iba rito. Naririnig ng tagapaggamot kung gaano niya nararamdamang nakakulong siya. Tungkol sa mismong buhay ang tanong ni Job sa Diyos, at kamatayan ang hinahangad niyang kalayaan.
Pansinin
Job 3:23 Tila bilangguan na sa panig ni Job ang hangganan sa paligid niya. Maaaring proteksiyon o paghihirap ang kahulugan ng pagkakakulong, depende sa nagsasalita.
Job 3:20-23
Ang Dating Biblia 190520Bakit binibigyan ng liwanag ang nasa karalitaan, at ng buhay ang kaluluwang nasa kahirapan;
21Na naghihintay ng kamatayan, nguni't hindi dumarating; at hinahangad ng higit kaysa mga kayamanang nakatago;
22Na nagagalak ng di kawasa, at nangasasayahan, pagka nasumpungan ang libingan?
23Bakit binibigyan ng liwanag ang tao na kinalilingiran ng lakad, at ang kinulong ng Dios?
Job 3:24-26
Naging Araw-araw na Karanasan ang Takot
Ibinabalik ng huling mga salita ni Job ang panaghoy sa katawan at pang-araw-araw na gawain. Nauuna sa pagkain ang buntong-hininga at bumubuhos na parang tubig ang pagdaing. Dumating na ang kinatatakutan niya. Wala siyang madamang kaligtasan, pahinga, o katahimikan. Hirap ang pumupuno sa dapat na puwesto ng mga iyon. Hindi niya binibigyan ang mga kaibigan ng tanong na may handang solusyon. Ipinakikita niya kung ano ang pakiramdam ng mabuhay ngayon. Nagtatapos ang pagsasalita na naroroon pa ang kapighatian sa halip na dagdagan ng pangungusap ng pag-asa upang pagaanin iyon.
Sa araw-araw na buhay
Nauupo ang bantay sa gabi sa harap ng hindi ginagalaw na tinustang tinapay matapos ang mga linggo ng mapagbantang tawag. Hindi niya mapatahimik ang hininga kahit tahimik ang silid. Dumating na ang kinatatakutang pangyayari at hindi na karaniwan ang pakiramdam ng simpleng pagkain. Dinadala ng katawan niya ang alarma sa bawat oras. Kasunod ng napakalaking pagkawala at patuloy na sakit ng katawan ang panaghoy ni Job.
Pansinin
Job 3:24 Binabanggit ni Job ang pagkain katabi ng buntong-hininga at pagdaing. Pumasok ang kapighatian sa karaniwang buhay ng katawan. Kaya hindi limitado ang sakit sa mga sandaling sinasabi niya ito.
Job 3:24-26
Ang Dating Biblia 190524Sapagka't nagbubuntong hininga ako bago ako kumain, at ang aking mga angal ay bumubugsong parang tubig.
25Sapagka't ang bagay na aking kinatatakutan ay dumarating sa akin, at ang aking pinangingilabutan ay dumarating sa akin.
26Hindi ako tiwasay, ni ako man ay tahimik, ni ako man ay napapahinga; kundi kabagabagan ang dumarating.
Mga detalyeng dapat mapansin
Ang pambungad na larawan
Nagsisimula ang Job 3:1 sa “Pagkatapos nito'y ibinuka ni Job ang kaniyang bibig at sinumpa ang kaniyang kaarawan.”
Kung saan nagbabago ang kabanata
Nagiging likas na pagbabago ang Job 3:12: “Bakit tinanggap ako ng mga tuhod? O bakit ng mga suso, na aking sususuhin?”
Ang huling himig
Iniiwan ng Job 3:26 sa mambabasa ang “Hindi ako tiwasay, ni ako man ay tahimik, ni ako man ay napapahinga; kundi kabagabagan ang dumarating.”
Landas ng mga salita sa kabanata
Tinutulungan ng mga salitang aking, nawa, hindi, Bakit, huwag, yaon na makita ang paulit-ulit na alalahanin ng kabanata.
Malinaw na kahulugan ng mga salita sa Kasulatan
- nalagas
- Sanggol na nawala bago mabuhay sa labas ng sinapupunan, sa gamit dito.
- naglilikat
- Humihinto o tumitigil sa ginagawa, sa lumang anyo ng salita.
- nagpapaatag
- Taong namimilit o nag-uutos sa mga manggagawa na magtrabaho.
Makinig at manood kasabay ng sipi
Lumalabas lamang ang kaugnay na media kapag nagtutugma ang sanggunian nito at ang yunit. Gamitin ang awit at video bilang kasama, pagkatapos ay bumalik sa teksto ng Bibliya.
