Ang malaking larawan
Mula sa kalaliman ay pumapaitaas sa Panginoon ang isang daing. Hinihiling ng nananalangin na marinig siya. Pagkatapos, hinaharap niya ang suliranin ng pagkakasala: walang makatatagal kung bibilangin ng Diyos ang bawat mali nang walang kapatawaran. Ngunit nasa kanya ang kapatawaran. Nagiging dahilan iyon upang igalang siya. Sumusunod ang paghihintay na mas masidhi kaysa pananabik ng bantay sa gabi sa pagsapit ng umaga. Pinalalawak ng huling panawagan ang pag-asa tungo sa Israel, ang bayan ng Diyos. Nagtitiwala itong palalayain sila ng Panginoon sa lahat ng kanilang kasalanan.
Sa kabanatang ito
- Walang Makatatagal Kung Walang Kapatawaran Mga Awit 130:1-4
Mula sa kalagayang inilalarawan bilang malalim na tubig, dumaraing ang nananalangin upang mapansin ng Panginoon.
- Paghihintay na Nagiging Panawagan sa Pag-asa Mga Awit 130:5-8
Naghihintay sa Panginoon ang nananalangin at nakatuon ang pag-asa niya sa salita nito.
Pangunahing katotohanan
Ang kapatawaran ng Panginoon ang batayan ng nagdurusang makasalanan upang maghintay nang may pag-asa at tawagin ang buong bayan tungo sa kanyang saganang awa.
Kasulatan sa tabi ng buod
Mga Awit · Ang Dating Biblia 1905 · 8Mga Awit 130:1-4
Walang Makatatagal Kung Walang Kapatawaran
Mula sa kalagayang inilalarawan bilang malalim na tubig, dumaraing ang nananalangin upang mapansin ng Panginoon. Humihiling siyang pakinggan ang kanyang tinig. Pagkatapos, inaamin niya kung gaano kabigat ang mali ng tao. Kung itatala ng Diyos ang lahat laban sa mga tao, sino ang mananatiling nakatindig? Walang iniiwang walang bahid ang tanong. Ngunit may kapatawaran ang Diyos. Nagbubunga iyon ng paggalang, sa halip na gawing maliit na bagay ang kasalanan. Hindi nanggagaling ang pag-asa ng panalangin sa pagpapatunay na walang nagawang mali. Nanggagaling ito sa makapagpapatawad sa kasalanang naroon.
Sa araw-araw na buhay
Inilalatag ng may-ari ng tindahang may utang ang bawat hindi pa bayad na singil sa harap ng nagpautang. Hindi niya itinatago ang pinakamatatagal na. Alam niyang hindi niya kayang bayaran ang buong halaga. Nang ialok na palayain siya sa utang, nakikinig siyang mabuti sa bawat salita at maingat na pumipirma. Lalong lumalalim ang paggalang niya sa nagbigay dahil sa ginhawa. Tungkol ang awit sa pagpapatawad ng Diyos sa kasalanan, hindi sa pag-aayos ng utang na salapi.
Pansinin
Mga Awit 130:4 Iniuugnay ang kapatawaran sa paggalang. Hindi itinuturing ng talata ang awa bilang dahilan upang balewalain ang Diyos, kundi upang parangalan siya.
Mga Awit 130:1-4
Ang Dating Biblia 19051Mula sa mga kalaliman ay dumaing ako sa iyo, Oh Panginoon.
2Panginoon, dinggin mo ang aking tinig: pakinggan ng iyong mga pakinig ang tinig ng aking mga pamanhik.
3Kung ikaw, Panginoon, magtatanda ng mga kasamaan, Oh Panginoon, sinong tatayo?
4Nguni't may kapatawarang taglay ka, upang ikaw ay katakutan.
Mga Awit 130:5-8
Paghihintay na Nagiging Panawagan sa Pag-asa
Naghihintay sa Panginoon ang nananalangin at nakatuon ang pag-asa niya sa salita nito. Mas matindi ang pananabik niya kaysa sa mga bantay na naghihintay ng umaga. Inuulit ang paghahambing. Hindi pa natatapos ang dilim, ngunit may pinagkakatiwalaang hinihintay. Tinatawag niya ngayon ang buong bayan na umasa sa Panginoon. Nasa kanya ang kagandahang-loob. Tungkol sa paglaya mula sa lahat ng kanilang kasamaan ang huling pangako. Mula sa isang tinig na nagdurusa, naging sama-samang pag-asa ang panalangin: kayang tugunan ng Diyos ang pinakamalalim na sanhi ng pagdurusang iyon.
Sa araw-araw na buhay
Minamasdan ng isang bantay sa daungan ang langit sa silangan matapos ang mahabang gabing pagtulong sa sirang bangka na manatili sa puwesto. Tinitingnan niya ang oras, saka muling hinahanap ang liwanag na makatutulong sa paglapit. Hindi niya ipinagkakamaling kawalan ng pag-asa ang paghihintay. Umaga pa rin ang kanyang pinananabikan. Hinihintay ng awit ang awa ng Diyos at paglaya mula sa kasalanan.
Pansinin
Mga Awit 130:8 Mula sa mga kasalanan ng bayan ang ipinangakong pagliligtas, hindi lamang sa mga kaaway sa labas. Inilalagay ng huling talata ang pagkakasala sa gitna ng pag-asa sa paglaya.
Mga Awit 130:5-8
Ang Dating Biblia 19055Aking hinihintay ang Panginoon, hinihintay ng aking kaluluwa, at sa kaniyang salita ay umaasa ako.
6Hinihintay ng aking kaluluwa ang Panginoon, ng higit kay sa paghihintay ng bantay sa umaga; Oo, higit kay sa bantay sa umaga.
7Oh Israel, umasa ka sa Panginoon; sapagka't sa Panginoon ay may kagandahang-loob.
8At kaniyang tutubusin ang Israel sa lahat niyang kasamaan.
Mga detalyeng dapat mapansin
Ang pambungad na larawan
Nagsisimula ang Mga Awit 130:1 sa “Mula sa mga kalaliman ay dumaing ako sa iyo, Oh Panginoon.”
Kung saan nagbabago ang kabanata
Nagiging likas na pagbabago ang Mga Awit 130:3: “Kung ikaw, Panginoon, magtatanda ng mga kasamaan, Oh Panginoon, sinong tatayo?”
Ang huling himig
Iniiwan ng Mga Awit 130:8 sa mambabasa ang “At kaniyang tutubusin ang Israel sa lahat niyang kasamaan.”
Landas ng mga salita sa kabanata
Tinutulungan ng mga salitang Panginoon, aking, hinihintay, bantay, higit, ikaw na makita ang paulit-ulit na alalahanin ng kabanata.
Malinaw na kahulugan ng mga salita sa Kasulatan
- pamanhik
- Mga taimtim na pakiusap ng taong humihingi ng tulong.
- tutubusin
- Palalayain mula sa pagkakasala at sa kapangyarihan nito sa tao.
Makinig at manood kasabay ng sipi
Lumalabas lamang ang kaugnay na media kapag nagtutugma ang sanggunian nito at ang yunit. Gamitin ang awit at video bilang kasama, pagkatapos ay bumalik sa teksto ng Bibliya.
