Ang malaking larawan
Nagsisimula ang Awit 137 sa mga ipinatapon sa tabi ng mga ilog ng Babilonia at nagtatapos sa marahas na hiling laban sa mga anak ng Babilonia. Walang inaalok na malambot na tulay ang Aklat ng Mga Awit sa pagitan ng dalawang puntong iyon. Umiiyak ang mga bihag kapag naaalala nila ang Sion at isinasabit nila ang kanilang alpa kahit humihingi ng tugtog ang mga bumihag sa kanila. Hindi pagtanggi sa awit mismo ang kanilang pagtanggi kundi pagtangging gawing libangan ang mga banal na awit ng pag-aari para sa mga sumira sa pag-aaring iyon. Saka nagiging panunumpa ang pag-alaala. Ibinibigkis ng mang-aawit ang kaniyang kanang kamay, dila, at pinakamataas na kagalakan sa Jerusalem sa halip na umawit na parang nalimutan na ito. Sa huling bahagi, ibinabaling naman sa Diyos ang gayunding pag-alaala: alalahanin ang Edom, alalahanin ang ginawa ng Babilonia, at gantihan ito nang naaayon. Umaabot ang huling hiling sa pagpatay sa maliliit laban sa bato. Hindi itinatago ng awit ang mga biktima ni nag-uulat ng pagsang-ayon o pagtupad ng Diyos. Iniingatan nito ang hangarin ng nasaktang pamayanan na gumanti sa buong kakila-kilabot nitong lakas at doon huminto.
Sa kabanatang ito
- Mga alpang nakasabit kung saan hiningi ang awit Mga Awit 137:1-4
Naroon ngunit hindi ginagamit ang mga alpa sa Awit 137.
- Nanunumpa ang kamay at dila Mga Awit 137:5-6
Nagiging isahan ang tinig at nanunumpa ito.
- Nagiging kakila-kilabot na kahilingan ng pagganti ang pag-alaala Mga Awit 137:7-9
Ginagawa ng "Alalahanin mo Oh Panginoon" ang sariling pagtanggi ng mga ipinatapon na kalimutan ang Jerusalem tungo sa pakiusap na alalahanin ng Diyos ang nangyari roon.
Kasulatan sa tabi ng buod
Mga Awit · Ang Dating Biblia 1905 · 9Mga Awit 137:1-4
Mga alpang nakasabit kung saan hiningi ang awit
Naroon ngunit hindi ginagamit ang mga alpa sa Awit 137. Ginagawang sinadya ng detalyeng iyon ang katahimikan. Nakaupo ang mga ipinatapon sa tabi ng mga ilog ng Babilonia, umiiyak kapag naaalala nila ang Sion, at isinasabit ang kanilang instrumento sa mga puno samantalang hinihingi ng mga nagdala sa kanila na "awitin ninyo sa amin ang sa mga awit ng Sion." Magkaharap na inilalagay ng Aklat ng Mga Awit ang mga luha at ang iniuutos na saya. Humihingi ang mga bumihag ng tugtog na nakatali sa mismong lungsod na ang pagkawasak ang nagdulot ng kanilang pighati, at gusto nila ito bilang aliw. Kaya't nauukol sa marahas na kalagayang iyon ang tanong na "Paanong aawitin namin ang awit sa Panginoon sa ibang lupain?" Hindi nito kailangang ibig sabihin na walang pagsamba o banal na tugtog na maaaring umiral sa labas ng Jerusalem. Babaguhin ng partikular na pagtugtog na ito ang ugnayan ng awit, lungsod, Diyos, at nakikinig. Iniingatan ng pagtanggi ang ugnayang iyon. Maaaring hawak ng mga bumihag ang pook at maaari silang humingi ng aliw, ngunit hindi nila basta nakukuha ang karapatang muling magtakda kung para saan ang mga awit ng Sion.
Mas malalim na pag-aaral
Naroon ang mga alpa, ngunit nakasabit sa mga puno. Ginagawa ng detalyeng iyon ang katahimikan na kilos sa halip na kakulangan ng kagamitan. Hinihingi ng mga bumihag ang mga awit ng Sion habang ipinagluluksa ng pinaalis na bayan ang Sion. Hinihinging libangan ng mga sumira sa kanilang pagiging kabilang ang awiting nagsasabi kung saan sila kabilang. Tuwirang sumasalungat ang hinihinging kasiyahan sa mga luhang nagbubukas sa awit.
Bahagi ng pananalita ng mga ipinatapon ang tanong tungkol sa pag-awit ng awit ng Panginoon sa banyagang lupain. Hindi nito kailangang ipakahulugang imposible ang bawat anyo ng pagsamba sa labas ng Jerusalem. Mula sa mga bumihag ang partikular na kahilingang ito at napapaloob sa naaalalang pagkawasak. Magkakaroon ng ibang kahulugan ang parehong awit bilang kanilang libangan. Iniingatan ng pagtanggi ang ugnayan ng musika, lungsod, at Diyos na nagmamay-ari ng musika; hindi basta maililipat ang mga alpa sa bagong mga tagapakinig nang walang bunga.
Pag-aaral sa bawat talata
- Mga Awit 137:1
Ang mga ilog ng Babilonia ay ang Eufrates at ang sapot ng mga kanal na patubig na hinango mula rito; nakita ni Ezekiel ang kaniyang unang pangitain “sa pangpang ng ilog Chebar” (Ezekiel 1:1), isa sa mga kanal na iyon. Ang pag-upo sa lupa ang tindig ng mga nagluluksa (Job 2:13; Ezra 9:3). Dalawang ulit sinasabi ang “doon” sa loob ng tatlong talata: ang lugar mismo ang dalamhati.
- Mga Awit 137:2
Aravim ang “punong sauce,” malamang ang alamo ng Eufrates na nakahanay sa mga ilog na iyon. Pinangalanan ni Linnaeus ang nakayukong sauce na Salix babylonica dahil sa talatang ito, bagaman taga-Tsina ang punong iyon. Kinnorot ang “mga alpa,” mga lira, ang mga instrumento ng templo, nakasabit sa mga sanga at hindi tinutugtog.
- Mga Awit 137:3
Tolalenu ang salitang Hebreo sa likod ng “silang magpapahamak sa atin,” isang salitang dito lamang matatagpuan at hindi tiyak ang kahulugan: marahil ‘ang mga nagpapahirap sa atin,’ marahil ‘ang mga nagpaungol sa atin.’ Maaaring tumukoy ang “mga awit ng Sion” sa mga himnong gaya ng Awit 46, 48 at 76 na nagdiriwang sa Sion bilang hindi malulupig; hinihingi sa Babilonia, magiging biro ang mga iyon laban sa mga mang-aawit. Hinuha iyon, ngunit matalas.
- Mga Awit 137:4
Admat nekhar ang “ibang lupain,” lupang banyaga, na itinuturing na marumi; nagbanta ang Amos 7:17 sa isang saserdote na siya'y “mamamatay sa isang lupaing marumi.” Musika ng templo ang “awit sa Panginoon” (2 Mga Cronica 29:27). Hindi kung naaalala pa nila ang mga himig ang tanong, kundi kung nababagay ba roon ang awit.
Mga Awit 137:1-4
Ang Dating Biblia 19051Sa tabi ng mga ilog ng Babilonia, doo'y nangaupo tayo, oo, nagiyak tayo, nang ating maalaala ang Sion.
2Sa mga punong sauce sa gitna niyaon ating ibinitin ang ating mga alpa.
3Sapagka't doo'y silang nagsibihag sa atin ay nagsihiling sa atin ng mga awit, at silang magpapahamak sa atin ay nagsihiling sa atin ng kasayahan, na nangagsasabi: Awitin ninyo sa amin ang sa mga awit ng Sion.
4Paanong aawitin namin ang awit sa Panginoon sa ibang lupain?
Mga Awit 137:5-6
Nanunumpa ang kamay at dila
Nagiging isahan ang tinig at nanunumpa ito. Kung malilimutan ang Jerusalem, hinihiling ng Awit 137 na mawala ang husay ng kanang kamay at dumikit ang dila sa ngalangala. Pinipili ng Aklat ng Mga Awit ang tiyak na mga bahagi ng katawang kailangan upang tumugtog ng musikang hinihingi ng mga bumihag. Nakatali sa pag-alaala ang kamay at dila, kaya't hindi walang kaugnayang kasawian ang sumpa. Dapat mabigo ang kakayahang tumugtog at umawit bago gamitin ang mga kakayahang iyon na para bang hindi na mahalaga ang Jerusalem. Ginagawang mas matindi ng "higit sa aking pinakapangulong kagalakan" ang panata kaysa sa payak na pag-alaala. Dapat manatili sa wasak na lungsod ang puwang na hindi maaagaw ng anumang katunggaling kaligayahan. Humingi ang mga bumihag ng saya sa utos, ngunit pinapangalanan ng mang-aawit ang kalagayang kung saan mananatiling may moral na katinuan ang kagalakan. Kaya't hindi pasibong pananabik sa nakaraan ang pag-alaala. Katapatan itong naingatan sa kabila ng sapilitang paglipat, pighati, at panggigipit na gawing pagtatanghal na hiwalay sa pagkawalang nagbigay-kahulugan sa awit ang banal na alaala.
Mas malalim na pag-aaral
Pinatatalas ng tinig sa isahan ang pagtanggi ng pamayanan tungo sa personal na pangako. Ang kanang kamay at dila ang mismong mga bahagi ng katawan na kailangan upang gawin ang hinihinging musika. Mawawala ang husay ng kamay at kalayaan ng dila kung mawala ang Jerusalem sa alaala. Hindi tungkol sa di-kaugnay na kasawian ang sumpa. Ibinibigkis nito ang kakayahang magtanghal sa pagtangging magtanghal nang may paglimot.
Lumalampas ang pariralang “higit sa aking pinakapangulong kagalakan” sa pagpapanatili ng impormasyon tungkol sa lungsod. Itinatalaga sa Jerusalem ang posisyong hindi maaaring angkinin ng katunggaling kasiyahan. Humingi ang mga bumihag ng kaligayahan sa utos lamang; pinapangalanan ng mang-aawit ang kundisyong magpapanatiling buo sa kagalakan mismo. Kaya ang pag-alaala ay hindi tahimik na pananabik lamang sa nakaraan o pag-aangking kasalukuyang hindi nasaktan ang wasak na lungsod. Sadyang pag-iingat ito sa katapatang hindi nilusaw ng sapilitang pagpapaalis at obligadong paglilibang.
Pag-aaral sa bawat talata
- Mga Awit 137:5
Sa Hebreo, ‘kalimutan nawa ng aking kanan’ lamang ang sinasabi; idinagdag ng salin ang layong “kasanayan” upang mabuo ang diwa. Ang kanang kamay ang kumakalabit sa lira. Nanunumpa ang manunugtog sa kamay na ginagamit niya sa pagtugtog, at nasa anyong “Kung kalimutan kita” ang panunumpa.
- Mga Awit 137:6
Tumutugtog ang kamay at umaawit ang dila, kaya sakop ng panunumpa ang buong manunugtog. Ang “Dumikit nawa ang aking dila sa ngalangala” ay ang pagkapipi sa Ezekiel 3:26, “aking paninikitin ang iyong dila sa ngalangala ng iyong bibig.” Sa literal, ‘ang ulo ng aking kagalakan’ ang “pinakapangulong kagalakan”: dapat ilagay ang Jerusalem nang higit sa anumang kagalakang nasa pinakamataas.
Mga Awit 137:5-6
Ang Dating Biblia 19055Kung kalimutan kita, Oh Jerusalem, kalimutan nawa ng aking kanan ang kaniyang kasanayan.
6Dumikit nawa ang aking dila sa ngalangala ng aking bibig, kung hindi kita alalahanin; kung hindi ko piliin ang Jerusalem ng higit sa aking pinakapangulong kagalakan.
Mga Awit 137:7-9
Nagiging kakila-kilabot na kahilingan ng pagganti ang pag-alaala
Ginagawa ng "Alalahanin mo Oh Panginoon" ang sariling pagtanggi ng mga ipinatapon na kalimutan ang Jerusalem tungo sa pakiusap na alalahanin ng Diyos ang nangyari roon. Pinapangalanan muna ng Awit 137 ang sigaw ng Edom na sirain ang lungsod pati ang patibayan niyon, saka kinakausap ang Babilonia bilang kapangyarihang nakatakdang gantihan. Pagtutumbas ang namamahalang ideya: dapat tanggapin ng Babilonia ang ipinataw nito. Pinahihintulutan ng Aklat ng Mga Awit na lumaki ang hangaring iyon hanggang sa pinakakakila-kilabot nitong punto, kung saan tahasang pinapangalanan ang "mga bata" ng Babilonia bilang mga biktimang ihahagis sa malaking bato. Hindi maaaring gawing talinghaga tungkol sa paglipol ng maliliit na kasalanan ang mga salita nang hindi binabago ang sinasabi ng talata. Hindi rin ipinakikita ng kabanata ang hiling na ito bilang utos na binigkas ng Diyos. Iniingatan nito ang hangarin ng nasaktang pamayanan sa mapaghiganting karahasan, kasama ang karahasan laban sa mga bata. Walang huling linyang nag-uulat na pinagbigyan ang hiling, nagwawasto sa damdamin, o nagbabalik sa mambabasa sa tahimik na tagpo sa tabing-ilog. Humihinto ang awit sa naaalalang pagdurusa at sa ninanais na pagdurusang iganti, lantad kapwa.
Mas malalim na pag-aaral
Sinasagot ng utos na “Alalahanin mo Oh Panginoon” ang naunang pasiyang huwag kalimutan ang Jerusalem. Hinihiling na ngayon ng mga mang-aawit sa Diyos na alalahanin ang nangyari rito. Inaalala ang Edom sa sigaw na gibain ang lungsod hanggang sa mga pundasyon nito, samantalang kinakausap ang Babilonia bilang kapangyarihang gagantihan. Pagtutumbas ang pangunahing pananalita: tatanggapin ng Babilonia ang ipinataw nito. Nagmumula ang apela sa naaalalang pagkawasak, hindi sa abstraktong kagustuhan sa karahasan.
Dinadala ng huling linya ang pagtutumbas na iyon sa pinakanakapanghihilakbot na punto. Pinapangalanan ang maliliit na anak ng Babilonia bilang mga tatamaan ng nakamamatay na pagganti sa bato. Hindi mapapalitan ang presensiya nila ng alegorya tungkol sa maliliit na pagkakamali nang hindi binabago ang binanggit na layon ng hangarin. Hindi rin inihaharap ng awit ang mga salita bilang utos na binigkas ng Diyos. Iniingatan nito ang hangarin ng mga ipinatapon para sa pagganti, kabilang ang pagpatay sa mga bata, sa tinig ng nasaktang pamayanan.
Walang pangwakas na pahayag na ipinagkaloob ang kahilingang ito, at walang pagbabalik sa mapayapang tagpo sa tabi ng mga ilog. Nananatili ang huling larawan kung saan ito iniwan ng panalangin. Magkatabi ang salaysay ng pagdurusa at hangaring ulitin ang pagdurusa, at hindi binabawasan ng musikang nakapaligid sa mga ito ang tindi ng alinman.
Pag-aaral sa bawat talata
- Mga Awit 137:7
Nang bumagsak ang Jerusalem noong 586 BC, nagbunyi at tumulong ang mga Edomita. Pinararatangan sila ng Abdias 10–14 ng pagtayo “sa kabilang dako,” pagnanakaw at pagharang sa mga tumatakas, at pinangangalanan din sila ng Mga Panaghoy 4:21–22. Aru ang “Sirain,” hubaran, gibain hanggang sa pundasyon.
- Mga Awit 137:8
Isinasatao ng “anak na babae ng Babilonia” ang lungsod, gaya ng ginagawa ng Jeremias 50 at 51 sa kanilang mga hula laban dito. Maaari ding basahin ang “na sira” bilang ‘ikaw na manggigiba.’ Ashrei ang “magiging mapalad,” ang salita ng pagpapala sa Mga Awit 1:1, na dito ay binibigkas para sa sinumang gaganti sa Babilonia nang katumbas.
- Mga Awit 137:9
Nakatalang kalupitan ng sinaunang digmaan ang pagpatay sa mga sanggol sa pamamagitan ng paghahampas sa mga ito sa bato: nakita ni Eliseo na gagawin ito ni Hazael (2 Mga Hari 8:12), sinasabi ng Nahum 3:10 na ginawa ito sa Tebas, at inihula ng Isaias 13:16 na mangyayari ito sa Babilonia mismo. Sukat sa sukat ang hinihingi ng awit, binibigkas nang hilaw. Sela ang “malaking bato,” na naririnig ng ilan bilang pagsulyap sa Sela, ang lungsod ng Edom.
Mga Awit 137:7-9
Ang Dating Biblia 19057Alalahanin mo Oh Panginoon, laban sa mga anak ni Edom ang kaarawan ng Jerusalem; na nagsabi, Sirain, sirain, pati ng patibayan niyaon.
8Oh anak na babae ng Babilonia, na sira; magiging mapalad siya, na gumaganti sa iyo na gaya ng iyong ginawa sa amin.
9Magiging mapalad siya, na kukuha at maghahagis sa iyong mga bata sa malaking bato.
Mga tanong na dapat isaisip habang nagbabasa
- Sundan ang nagsasalita, mga larawan, magkatulad na linya, tanong, at kilos ng damdamin.
- Pansinin kung saan hindi pinapayagan ng pagdurusa o tensyon ang madaling sagot.
- Basahin ang kasabihan bilang karunungan sa pagkilatis at hindi mekanikal na pangakong hiwalay sa konteksto.
Unahin ang teksto
Kung saan nagkakaiba ang mga mambabasa
Nagsisimula ang buod sa sinasabi ng sipi at sa ugnayan ng mga bahagi nito. Hindi nito ipinapalagay na nalutas na ng isang denominasyon ang lahat ng tanong. Malinaw na tinutukoy kung ang konklusyon ay nakasalalay sa tradisyon, teoryang pampanitikan, o rekonstruksiyong pangkasaysayan.
Unang inihaharap ang teksto ng Kasulatan. Nilalagyan ng malinaw na pangalan ang mga interpretasyon, at ipinapakita lamang ang mga pagkakaiba kapag nakatutulong ang mga ito upang maunawaan kung bakit hindi palaging iisa ang sagot ng mga seryosong komunidad.
Inihahanda pa ang paghahambing ng mga interpretasyon para sa kabanatang ito. Habang wala pa ang mga nasuring tala, malinaw na pinaghihiwalay ng pahinang ito ang teksto ng Kasulatan, buod, at aplikasyon nang hindi sinasabing nagkakasundo ang lahat ng responsableng mambabasa sa bawat tanong.
Mga tanong sa ilalim ng kasaysayan
- Anong bahagi ng Mga Awit 137 ang nagpapatigil, gumagambala, o ikinagugulat mo, at bakit?
- Anong detalye sa sipi ang madaling malampasan? Paano nito binabago ang iyong pagkaunawa?
- Saan mo nakikita ang tensiyon sa pagitan ng nangyayari at ng pokus na ito: Mga Awit 137?
- Anong mahalagang tanong ang iniiwang bukas ng sipi sa halip na sagutin agad?
Mga tanong para sa seryosong personal na pagninilay
Sadyang bukas ang mga tanong na ito. Manatili sa tensiyon ng sipi, sumagot nang tapat, at bumalik sa Kasulatan bago bumuo ng konklusyon.
Magmasid nang hindi nagmamadali
Anong bahagi ng Mga Awit 137 ang nagpapatigil, gumagambala, o ikinagugulat mo, at bakit?
Anong detalye sa sipi ang madaling malampasan? Paano nito binabago ang iyong pagkaunawa?
Saan mo nakikita ang tensiyon sa pagitan ng nangyayari at ng pokus na ito: Binubuo ang Mga Awit 137 sa pamamagitan ng sarili nitong mga tinig, kilos, pahayag, at bunga?
Anong mahalagang tanong ang iniiwang bukas ng sipi sa halip na sagutin agad?
Suriin ang sarili nang tapat
Saang tao, tugon, takot, o pagnanais sa sipi mo pinakanakikita ang sarili mo ngayon?
Anong palagay mo tungkol sa Diyos, ibang tao, o sarili ang hinahamon ng tekstong ito?
Anong bahagi ang gusto mong palambutin, iwasan, o ipaliwanag agad? Ano kaya ang ipinapakita ng reaksiyong iyon?
Kung direktang magtatanong sa iyo ang Kasulatang ito, ano kaya ang tanong nito?
Tumugon nang may karunungan at tapang
Ano ang kailangan mong alalahanin, ipagtapat, ipagdalamhati, ipagpasalamat, o pagkatiwalaan matapos basahin ang sipi?
Paano maaaring basahin ng isa pang tapat na tao ang sitwasyon nang naiiba nang hindi binabalewala ang teksto?
Anong masunuring tugon ang mahirap, hindi komportable, o mabagal, ngunit tapat pa rin sa Kasulatan?
Anong tanong ang dadalhin mo sa panalangin ngayong linggo at anong mga talata ang pananatilihin mong nasa harap mo?
Makinig at manood kasabay ng sipi
Lumalabas lamang ang kaugnay na media kapag nagtutugma ang sanggunian nito at ang yunit. Gamitin ang awit at video bilang kasama, pagkatapos ay bumalik sa teksto ng Bibliya.
