[Intro] Tatlong taon, alabok ang ibinigay ng bukid sa halip na tinapay; itinuro ang dugong sala ng sambahayan ni Saul. [Verse 1] Ibinigay ang pito sa pasimula ng anihan, ibinitin sa burol sa harap ng PANGINOON. Naglatag si Rizpa ng magaspang na tela sa bato, ginawang pagbabantay ang tanghali at gabi, habang namumuti ang sebada sa ilalim ng saradong langit. [Refrain] Sa araw, bumababa ang mga ibon, itinaboy niya. Sa gabi, lumalapit ang mga hayop, humarap siya. Sa bato, iningatan niya ang kanilang mga pangalan. [Verse 2] Hindi mababayaran ng pilak ang hinagpis ng mga Gibeonita; iniligtas ng sumpaan ang anak ni Jonathan sa pito. Bumagsak sina Armoni at Mefiboset na mga anak ni Rizpa, kasama ang limang anak ni Merab sa iisang hatol; isang ina ang nanatili nang lumampas ang kaharian. [Interlude - 4 bars] [Verse 3] Pagkatapos, bumuhos ang tubig ng langit sa mga patay. Nabalitaan ni David ang ginawa ng kaniyang pagbabantay. Mula sa Jabes, tinipon niya sina Saul at Jonathan, tinipon ang pito, at dinala ang bawat buto sa libingan ni Kish sa Zela ng Benjamin. [Refrain] Sa araw, walang ibong kumuha sa kaniyang binantayan. Sa gabi, walang hayop na tumawid sa lupang iyon. Natagpuan ng ulan ang bato; sumagot ang libingan. [Outro] Ganap na natupad ang iniutos ng hari; pagkatapos, dininig ng Diyos ang lupain.