Singaw ng mga singaw, lahat ay singaw; Ano ang natitira sa paggawa sa ilalim ng araw? Lumilipas ang isang salinlahi at may dumarating na iba, Habang nananatili ang lupa sa kinatatayuan. Lumulubog ang araw at bumabalik sa paglalakbay; Umiikot sa timog ang hangin, saka sa hilaga. Lahat ng ilog ay dumadaloy sa dagat, Ngunit hindi kailanman napupuno ang dagat. Higit sa maipaliwanag ang pagod ng lahat; Hindi nasisiyahan ang mata sa pagtingin, Hindi napupuno ang tainga sa pakikinig. Ang nangyari ay babalik; Ang ginawa ay gagawin muli. Walang makapagtuturo sa ilalim ng langit At magsasabing, “Ganap na bago ito.” Nawawala sa alaala ang mga nauna; Malilimutan din ang mga susunod. Ibinigay ko ang puso sa kaalaman at karunungan, Upang unawain ang gawain sa ilalim ng langit. Natutuhan kong mahirap ituwid ang baluktot, At hindi mabibilang na buo ang nawawala. Mas malawak na karunungan, mas malawak na dalamhati; Mas maraming kaalaman, mas mabigat na sakit.