Sinubok ko ang tawa, ligaya, alak, at kamangmangan; Tinanong kung ano talaga ang magagawa ng saya. Nagtayo ako ng bahay at maraming ubasan, Gumawa ng hardin, imbakan ng tubig, at taniman. Nagtipon ng lingkod, hayop, pilak, at mang-aawit; Naging higit sa mga haring nauna sa akin. Hindi ko ipinagkait ang ninasa ng mga mata; Tinanggap ng puso ang gantimpala ng paggawa. Pagkatapos ay tiningnan ko ang lahat ng ginawa; Gayunman, singaw lamang, paghahabol sa hangin. Walang nanatili mula sa lahat ng pagsisikap; Walang nahawakan sa ilalim ng langit. Mas malinaw ang tingin ng karunungan kaysa kamangmangan, Gaya ng araw na mas malayo ang inaakay kaysa dilim. Ngunit iisang wakas ang naghihintay sa pantas at hangal; Pareho silang dinadala sa nakalilimutang alabok. Kaya kinamuhian ko ang trabahong iiwan sa iba, Sapagkat iba ang magmamana ng aking itinayo, Maging matalino man o pabaya ang tagapagmana; Hindi ito makokontrol ng mga gabing balisa. Walang higit na mabuting kaloob kaysa kumain nang may pasasalamat, Uminom at tumanggap ng galak sa paggawa. Hindi ito bunga ng pagkamkam ng tao; Awa itong nanggagaling sa kamay ng Diyos.