May nakita akong mabigat na kasamaan sa tao: Maaaring magbigay ang Diyos ng yaman, dangal, at ari-arian, Na walang kulang sa ninanasa ng mata, Ngunit walang kapangyarihang tamasahin ang ibinigay. Darating ang dayuhan at uubusin ang kayamanan; Ito'y singaw at masakit na kamalian. Maaaring magkaroon ang tao ng sandaang anak, At mabuhay nang higit sa karaniwang taon, Ngunit kung hindi napupuno ng kabutihan ang kaluluwa At walang dangal sa huling hininga, Mas payapa pa ang sanggol na hindi nabuhay; Dumating sa dilim at bumalik na walang pangalan. Pareho silang bababa sa lihim na lugar, At hindi mapupuno ng mahabang buhay ang puso. Pinakakain ng paggawa ang bibig, Ngunit hindi kailanman ganap na napupuno ang pagnanasa. Ano ang kalamangan ng pantas sa hangal? Ano ang taglay ng mahirap dahil marunong siyang lumakad? Mas mabuting tanggapin ang nakikita ng mata Kaysa hayaang gumala sa hangin ang pagnanasa. Pinangalanan na bago pa tayo ang lahat ng umiiral; Hindi kayang labanan ng lakas ng tao ang higit na malakas. Maraming salita ang nagpaparami ng kawalan; Sino ang makapagsasabi kung ano ang mabuti sa lumilipas na araw, Sa buhay na gumagalaw gaya ng anino, O kung ano ang darating kapag wala na tayo sa ilalim ng araw?