Kayang sirain ng patay na langaw ang pinakamainam na pabango; Sinisira ng kaunting kamangmangan ang karunungan at dangal. Pumipihit sa tama ang puso ng pantas; Ipinakikita ng hangal ang sarili sa daan. Kapag tumaas ang galit ng pinuno laban sa iyo, Huwag iwan ang katahimikan o iyong puwesto. Kayang patahimikin ng kahinahunan ang mabigat na kasalanan; Mas pinalalaki ng takot ang pagkakamali. Nakita kong nakaupo sa mataas na tungkulin ang kamangmangan, Habang nasa ibaba ang may kaya at may yaman. Sumasakay na parang prinsipe ang mga lingkod; Naglalakad na parang lingkod ang mga prinsipe. Ang naghuhukay ng hukay ay maaaring mahulog dito; Ang sumisira ng pader ay maaaring salubungin ng ahas. Maaaring sugatan ng bato ang taong naglilipat nito; Mapanganib sa buhay ang paghahati ng kahoy. Kapag mapurol ang bakal at hindi pinatalas, Mas maraming lakas ang kailangan sa pagtatapos. Nagbibigay ng kalamangan ang karunungan sa paggawa; Kayang ingatan ng kasanayan ang mga kamay. Nagsisimula sa kamangmangan ang salita ng hangal At nagtatapos sa mapanirang kabaliwan. Pinararami niya ang salita nang walang kaalaman; Walang nakaaalam sa dadalhin ng mga susunod na araw. Kaawa-awa ang lupa na bata ang namumuno At nagpapiging ang mga pinuno sa umaga. Dahil sa tamad na kamay, lumulubog ang bubong; Dahil sa katamaran, bumibigay ang bahay. Huwag sumpain ang hari kahit sa isip; Maaaring dalhin ng ibon ang nakatagong salita.