Hindi ba ikaw ay mula sa walang hanggan, PANGINOON, Banal ko? Hindi kami mamamatay. Itinalaga mo ang Babilonia para sa paghatol, ngunit sa harap mo siya rin ay susukatin balang araw. Napakadalisay ng iyong mga mata upang tawaging mabuti ang masama. Bakit ka tila tahimik kapag nilalamon ng tampalasan ang taong mas matuwid kaysa sa kanya? Ang mga tao'y parang isdang walang pinuno, hinihila ng kawit, lambat at tali. Ipinagdiriwang ng mananakop ang kanyang kagamitan, at sa sariling lakas nag-aalay ng papuri. Napakadalisay ng iyong mga mata, di mo itinuturing na pagsang-ayon ang katahimikan. Hindi maunawaan ng propeta ang paraan, ngunit kilala niya ang iyong kabanalan. Napakadalisay ng iyong mga mata, di maghahari magpakailanman ang lambat. Ang gumagawa ng diyos sa sariling lakas ay haharap sa buhay na Hukom sa wakas. Napakadalisay ng iyong mga mata, di mo itinuturing na pagsang-ayon ang katahimikan. Hindi maunawaan ng propeta ang paraan, ngunit kilala niya ang iyong kabanalan. Aakyat ako sa aking himpilan, tatayo sa pader at maghihintay. Titingnan ko kung ano ang sagot ng PANGINOON, at ihahanda ang puso sa pagsaway. Ang paghihintay ay hindi pagtakas, ni pagpikit sa umiiyak na daan. Dinadala ang sumbong hanggang tore, at nananatili roon sa harap ng Diyos. Napakadalisay ng iyong mga mata, di ka nalilinlang ng karahasan. Sa tore naghihintay ang tanong, at ang pananampalataya ang humahawak sa usapan. Napakadalisay ng iyong mga mata, di ka nalilinlang ng karahasan. Sa tore naghihintay ang tanong, at ang pananampalataya ang humahawak sa usapan. Kinuha ng propeta ang kanyang puwesto; paparating na ang pangitain.