[Intro] May mensaherong naghahanda ng daan, inaalis ang bato sa sinaunang landas. Ang Panginoong sinasabing hinahanap ng bayan ay biglang darating sa templo. [Verse 1] Sino ang makatatagal sa araw ng pagdating? Sino ang makatatayo kapag siya'y nagpakita? Hindi dahil pabago-bago ang kanyang layunin, kundi dahil lumalapit ang kabanalan. [Chorus] Biglang darating ang Panginoon sa kanyang templo, parang apoy ng panday at sabong panlinis. Uupo siya habang nawawala ang dumi ng pilak, at sa ilalim ng mata niya ang handog ay lilinis. Biglang darating ang Panginoon sa kanyang templo, ang mga anak ni Levi ay dadalisayin. Pagkatapos ay aangat ang handog sa katuwiran, gaya ng mga araw na muling inalala. [Verse 2] Lalapit siyang saksi laban sa pangkukulam, pangangalunya, huwad na panata at kasinungalingan, sahod na ipinagkait sa manggagawa, balo, ulila at dayuhang walang kalaban-laban. [Refrain] Hindi siya nagbabago; kaya di lubusang naubos si Jacob. Manumbalik mula sa landas na tinahak ng mga ama. [Bridge] Binabantayan ng Panday ang bawat sandali, di niya iniiwan ang pilak sa apoy. Ang paglilinis ay hindi basta pagkawasak; ibinabalik nito ang handog sa karangalan ng Diyos. [Chorus] Biglang darating ang Panginoon sa kanyang templo, at susubukin ang mababaw na tiwala. Ngunit sa tabi ng pugon ay naroon pa rin ang tawag: “Manumbalik,” bago tuluyang magsara ang daan. [Outro] Nilinis ng mensahero ang daan; umupo ang Panday.