[Refrain - lantad na tawag] Ang may mga taingang nakaririnig ay makinig. Ang salita ng kaharian ay inihahasik na parang binhi. [Verse 1 - apat na lupa] Mula sa bangka sa tabi ng pampang, malawak siyang naghasik. Sa tabi ng daan, tinuka ng mga ibon ang mga butil. Sa mabatong lupa, agad sumibol, ngunit sinunog ng araw; Walang ugat, nalanta ang luntiang pangako nito. Sabay na lumaki ang mga tinik at sinakal ang halaman. Ang alalahanin ng sanlibutan at daya ng kayamanan ay sumakal sa salita. Tinanggap at inunawa ng mabuting lupa ang binhi, saka namunga: Isandaan, animnapu, at tatlumpu mula sa naihasik. [Verse 2 - nabuksang mga mata] Mapalad ang mga matang nakakakita ng hinangad ng mga propeta, Mapalad ang mga taingang nakaririnig ng inasam nilang marinig. Ibinibigay ang mga hiwaga; may tumitingin ngunit hindi nakakikita, May nakikinig ngunit hindi nakauunawa. Ang may mga taingang nakaririnig ay makinig. [Interlude - 4 na kumpas] [Verse 3 - bukid sa gabi] Luntian ang mabuting binhi; sa dilim habang natutulog ang mga tao, Tumawid ang kaaway at naghasik ng mga panirang damo. Nagtanong ang mga alipin: Bubunutin ba namin ngayon? Hayaang kapwa lumaki hanggang sa pag-aani. Ang trigo sa kamalig; ang damo'y bigkis para sa apoy; Kung magkagayo'y magniningning na parang araw ang mga matuwid. [Breakdown - maliliit na bagay, nakatagong halaga] Ang butil ng mustasa'y lumaki at naging tahanan ng mga ibon. Ang lebadurang itinago sa harina ay nagpaalsa sa buong masa. Dahil sa kayamanang natagpuan sa bukid, masayang ipinagbili ng tao ang lahat. Dahil sa isang mamahaling perlas, ibinenta ng mangangalakal ang lahat ng kaniya. [Refrain - sama-samang pagbabalik] Ang may mga taingang nakaririnig ay makinig. Tinitipon ng lambat ang bawat uri bago ito hilahin sa pampang; Ihihiwalay ng mga anghel ang masasama sa mga matuwid. [Outro - bago at luma] Naunawaan ba ninyo ang lahat? Opo, Panginoon. Ang eskribang naturuan tungkol sa kaharian Ay tulad ng may-ari ng bahay na naglalabas mula sa kaniyang kayamanan Ang mga bagay na bago at luma.