[Litanya ng Lungsod] Sa aba ng madugong lungsod, puno ng daya, samsam at sigaw. Palo ng latigo, gulong at kabayo, bunton ng patay sa likod ng kawal. [Taludtod I] Ang ganda ay ginawang pang-akit ng imperyo, ibinenta ang mga bansa sa tusong kapangyarihan. Kaya ang kahihiyan ay inilantad, walang tabing na makapagtatakip sa katapusan. [Koro] Sa aba ng madugong lungsod, ang sugat niya'y wala nang lunas. Ang lahat ng makarinig ay papalakpak, sapagkat lahat ay tinamaan ng kanyang dahas. Sa aba ng madugong lungsod, walang muog na walang hanggan. Ang palakpak ay hindi pag-ibig sa pagkawasak; kundi ginhawa sa pagtatapos ng kasamaan. [Paghahambing] Mas mabuti ka ba kaysa No na napalilibutan ng ilog, na ang tubig ang ginawang tanggulan? Dinala rin siya sa pagkabihag, at walang kakamping nakapigil sa kawakasan. [Taludtod II] Ang muog mo'y parang hinog na igos, sa isang yugyog ay hulog sa bibig. Ang hukbo mo'y mahina sa oras ng pagkubkob, at ang tarangkahan ay bukas sa apoy at panganib. [Tulay] Paramihin ang mangangalakal na parang bituin, ang eskriba, kapitan at bantay ng hari. Gaya ng balang, lilipad sa init, at iiwan ang bukid na walang natitira. [Huling Koro] Sa aba ng madugong lungsod, ang sugat niya'y wala nang lunas. Natutulog ang mga pastol, nangalat ang bayan, walang kamay na muling magtitipon sa kanila. Ang kalupitan ay di nagbubunga ng walang hanggan; ang naghasik ng takot ay umani ng katapusan. [Wakas] Walang gamot sa imperyong ginawang batas ang sugat.