Hindi bagay sa mangmang ang karangalan, Gaya ng niyebe sa gitna ng tag-araw. Sagutin ang kahangalan nang may pag-unawa; Huwag maging gaya ng nais mong ituwid. Gaya ng asong bumabalik sa sariling suka, Ang mangmang ay bumabalik sa dati niyang sira. Mas may pag-asa ang kumikilalang siya'y hangal Kaysa mapagmataas na nag-aakalang siya lang ang marunong. May leon daw sa daan, sabi ng tamad; Umikot sa higaan na parang pintong nasa bisagra. Kamay niya'y nasa pinggan ngunit ayaw iangat; Ang katamaran ay gumagawa ng dahilan para di kumilos. Kung walang kahoy, namamatay ang apoy. Kung walang tsismoso, humuhupa ang alitan. Ang bulong ay parang masarap na subo, Ngunit sinusunog nito ang pinakaloob ng tahanan. Matamis na labi'y maaaring magkubli ng masama; Pilak na pahid ay tumatakip sa palayok na putik. Ang poot ay nagkukunwaring mabait, Ngunit sa huli'y malalantad ang panlilinlang. Gaya ng asong bumabalik sa sariling suka, Huwag balikan ang sumira sa iyong kaluluwa. Iwan ang yabang ng mangmang at kublihan ng tamad; Hayaang ang katotohanan ang magpagaling sa iyo.