Huwag ipagmalaki ang araw ng bukas; Hindi mo alam ang dadalhin ng isang araw. Hayaan ang iba ang pumuri sa iyong pangalan; Huwag ang sariling bibig ang magtaas sa iyo. Pinatatalas ng bakal ang bakal, At kaibigan ang humuhubog sa kaibigan. Mas mabuti ang sugat na tapat kaysa halik na huwad; Ang tunay na pag-ibig ay mananatili hanggang wakas. Mabigat ang bato at pasanin ang buhangin, Ngunit mas mabigat ang pang-uudyok ng hangal. Malupit ang poot at baha ang galit; Sino ang tatayo kapag inggit ang nasa pintuan? Mas mabuti ang hayagang saway kaysa pag-ibig na nakatago. Pabango at payo'y nagpapasaya sa puso. Huwag iwan ang kaibigang kilala ng iyong ama; Ang malapit na kapitbahay ay kasama sa gulo. Kung paanong sinasalamin ng tubig ang mukha, Gayon din ang puso sa kapwa puso. Kamatayan at pagkawasak ay di nagsasabing, "Sapat na," At ang mata ng tao'y humihingi pa nang humihingi. Pinatatalas ng bakal ang bakal; Gawing tapat na kaibigan ang wastong pagsaway. Alamin ang kalagayan ng kawan mong ipinagkatiwala; Ingatan ang inilagay sa iyong kamay.