Mapalad ang taong lumalayo Sa payong naglalayo sa matuwid, Nalulugod sa salita ng Panginoon At araw-gabi itong iniisip. Parang punong nasa tabi ng ilog, Malalim ang ugat sa tubig na buhay, Namumunga sa takdang panahon, At ang dahon ay hindi nalalanta kailanman. Ngunit ang masama ay parang ipa, Tinatangay ng hanging dumaraan. Hindi tatayo sa oras ng paghatol, Ni makakabilang sa mga matuwid. Alam ng Panginoon ang daan ng matuwid, Bawat tapat na hakbang ay Kanyang tanaw. May daang nabubuhay sa tabi ng ilog; May daang natutuyo at tuluyang nawawala.