Sa Panginoon ako nanganganlong. Bakit ninyo sinasabi: Lumipad kang parang ibon sa bundok, Tumakas habang may daan pa? Nakahanda ang pana at ang palaso, Nakatutok sa pusong matuwid. Palihim silang tumutudla sa dilim Laban sa lumalakad nang tapat. Kung magiba ang mga pundasyon, Ano ang magagawa ng matuwid? Ang Panginoon ay nasa banal Niyang templo; Nananatili sa langit ang Kanyang trono. Minamasdan ng Kanyang mata ang mga anak ng tao; Sinusubok Niya sila at nakikita. Sinusubok Niya ang matuwid at kilala sila. Kinapopootan Niya ang umiibig sa karahasan. Sa masama ay babagsak ang silo at apoy, Asupre at nag-aapoy na hangin. Ito ang bahagi ng kanilang saro, Sinukat at ibinuhos nang buo. Hindi kailanman kanila ang pundasyon; Hindi natinag ang trono. Ang Panginoon ay nasa banal Niyang templo; Nananatili sa langit ang Kanyang trono. Ang matuwid na Panginoon ay umiibig sa katuwiran; Mamamasdan ng matuwid ang Kanyang mukha. Hindi ako tatakas. Ako ay nanganlong na. Mamamasdan ng matuwid ang Kanyang mukha.