Mahal kita, Panginoon. Ikaw ang aking lakas. Ikaw ang batong kinatatayuan ko, Ang pader sa palibot ko, ang naglabas sa akin, Ang mataas na dakong ligtas ako. Nakapulupot na sa akin ang lubid ng kamatayan; Tinakot ako ng baha ng pagkawasak. Sumigaw ako mula sa gipit, At mula sa Kanyang templo ay narinig Niya ang tinig ko. Noon ay gumalaw ang lupa. Usok, apoy, at dilim sa ilalim ng Kanyang paa. Iniyuko Niya ang langit at bumaba. Sumakay Siya sa hangin. Inabot Niya ako mula sa itaas at hinawakan. Hinango Niya ako sa maraming tubig. Inilabas Niya ako sa maluwang na parang, Dahil kinalulugdan Niya ako. Mahinahon sa mahinahon, tuwid sa tuwid, Malinis sa malinis , ganyan Ka humarap sa amin. Inililigtas Mo ang mga napagod na At ibinababa ang mapagmataas na tingin. Ikaw ang nagsisindi ng aking ilawan; Ginagawang umaga ng aking Diyos ang aking dilim. Buo ang Iyong daan at walang pumapalya rito; Dumaan sa apoy ang Iyong salita at tumagal. Ginagawa Mong matatag ang aking paa gaya ng usa sa taluktok At inilalagay Mo ako sa matayog na dako. Inalalayan ako ng Iyong kanang kamay, At ang Iyong kahinahunan ang nagpadakila sa akin. Buhay ang Panginoon. Purihin ang aking bato. Magpapasalamat ako nang malakas sa gitna ng mga bansa At aawit sa Iyong pangalan.