Hindi tumitigil ang langit sa pagsasabi kung gaano kahalaga ang Diyos; Ipinapakita ng malawak na himpapawid ang gawa ng Kanyang kamay. Ibinubuhos ito ng isang araw sa susunod, Ipinapasa ng isang gabi ang kaalaman. Walang salita, walang wika, Walang dakong hindi naririnig ang kanilang tinig. Umabot ang kanilang guhit sa buong lupa, Ang kanilang mga salita hanggang dulo ng mundo. Doon Siya naglagay ng tolda para sa araw, At lumalabas ito na parang lalaking ikakasal mula sa silid, Masaya na parang mananakbo sa umpisa. Walang nakatatago sa init nito. Buo ang itinuturo ng Panginoon; ibinabalik nito ang buhay. Tiyak ang Kanyang pinatototohanan; pinapantas nito ang musmos. Tuwid ang Kanyang iniuutos; pinagagalak nito ang puso. Malinaw ang Kanyang sinasabi; binubuksan nito ang mata. Malinis at nagtatagal ang takot sa Panginoon. Totoo ang Kanyang mga hatol mula simula hanggang wakas. Mas mabuting naisin ang mga ito kaysa ginto, kaysa pinakapinong ginto, Mas matamis kaysa pulot na kagagaling sa bahay-pukyutan. Sino ang nakakakita ng sariling pagkakamali? Hugasan Mo ako sa mga hindi ko matagpuan. Ilayo Mo ako sa gagawin kong sinasadya; Huwag Mong hayaang manaig ito sa akin. Nawa'y ang sinasabi ko at ang iniisip ko sa loob Ay malugod sa Iyong harapan, Panginoon, aking bato at ang tumutubos sa akin.