May magandang ginagawa ang aking puso; Ang ginawa ko ay para sa hari. Ang aking dila ay panulat ng manunulat Na gumagalaw na ang kamay. Higit kang marikit kaysa mga anak ng tao; Ibinuhos ang kabaitan sa iyong pananalita. Kaya pinagpala ka ng Diyos at patuloy kang pinagpapala. Isukbit mo ang iyong espada sa iyong tagiliran, ikaw na malakas, Kasama ng lahat ng bigat at dangal na nasa iyo. Sumakay kang mabuti alang-alang sa katotohanan, Alang-alang sa kahinahunan at sa matuwid, At ituturo sa iyo ng iyong kanang kamay Ang mga bagay na makatatakot kaninuman. Ang iyong trono, O Diyos, ay nakatayo magpakailanman; Ang setro ng iyong kaharian ay tuwid na setro. Minahal mo ang matuwid at kinamuhian ang hindi, Kaya ibinuhos sa iyo ng Diyos, ng iyong Diyos, ang langis ng kagalakan Nang higit sa mga nakatabi sa iyo. Lahat ng suot mo ay amoy mira, aloe at kasia, Mula sa mga palasyong yari sa garing, At ikinatuwa mo ito. Makinig ka, anak, at tumingin, at ikiling ang tainga. Bitawan mo ang sarili mong bayan at ang bahay ng iyong ama, At lubos na hahangarin ng hari ang iyong kagandahan, Dahil siya ang iyong panginoon. Naroroon ang anak ng Tiro na may dalang handog; Ang mayayaman sa bayan ay lalapit upang humingi ng iyong lingap. Ang anak na babae ng hari ay pawang kaluwalhatian sa loob; Ang suot niya ay gintong hinabi. Dadalhin siya sa hari na nakadamit ng burdado, At dadalhin din ang mga kasamang sumusunod sa kanya, Dadalhin sa galak at pagdiriwang, Papasok sa palasyo ng hari. Sa halip ng iyong mga ninuno ay magkakaroon ka ng mga anak, At magagawa mo silang mga prinsipe sa buong lupa. Gagawin kong bagay na naaalala ang iyong pangalan Sa bawat salinlahi, At pasasalamatan ka ng bayan Magpakailan-kailanman.