Isang babaeng nabibihisan ng araw ang nakatayo at ang buwan ay nasa ilalim ng paa. Labindalawang bituin ang korona niya habang sumisigaw sa hirap ng panganganak. Isang pulang dragon ang naghihintay, may pitong ulo, korona, at sungay. Winalis ng buntot nito ang mga bituin at inihagis sa lupa. Ang Babaeng Nabibihisan ng Araw Ang mga kaharian ng sanlibutan ay sa Panginoon. Bumagsak ang dragon; nagtagumpay ang dugo ng Kordero. Hindi lilipas kailanman ang paghahari ni Cristo. Ipinanganak ang anak na maghahari sa mga bansa sa pamamagitan ng tungkod na bakal. Bago siya lamunin ng dragon, dinala ang bata sa luklukan ng Diyos. Naaalala ng langit ang bawat tipan at korona. Sumasagot ang bukas na templo sa kulog ng luklukan. Tumakas ang babae sa ilang na inihanda ng Diyos. Doon siya pinakain sa takdang mga araw, malayo sa ahas. Ang Babaeng Nabibihisan ng Araw Ang mga kaharian ng sanlibutan ay sa Panginoon. Bumagsak ang dragon; nagtagumpay ang dugo ng Kordero. Hindi lilipas kailanman ang paghahari ni Cristo. Ang Babaeng Nabibihisan ng Araw