Isang puting ulap ang may lulan na gaya ng Anak ng Tao sa ibabaw ng bukid. Naghintay ang gintong korona at matalim na karit sa takdang salita. Mula sa templo sumigaw ang anghel na hinog na ang ani ng lupa. Dumating ang oras; walang panahon ang makapipigil sa talim. Ang Pag-aani sa Lupa Dumating na sa lupa ang takdang oras. Tunay at matuwid ang mga hatol ng Panginoon. Manginig ang bawat kaharian sa harap ng kanyang luklukan. Ibinagsak ng koronadong Mang-aani ang karit sa lupa. Bawat tangkay sa ilalim ng hatol ay napunta sa inaning bigkis. Walang bundok na makapagtatago ng puso sa banal na liwanag. Naaalala ng Hukom ng buong lupa ang bawat gawa. Nanatili ang ulap sa ibabaw ng bukid nang matapos ang gawain. Inani ang lupa sa ilalim ng kapamahalaan ng langit. Ang Pag-aani sa Lupa Dumating na sa lupa ang takdang oras. Tunay at matuwid ang mga hatol ng Panginoon. Manginig ang bawat kaharian sa harap ng kanyang luklukan. Ang Pag-aani sa Lupa