Napakaganda ng iyong hakbang sa sandalyas, Anak na hinubog sa dangal at biyaya. Parang gawa ng maingat na manggagawa ang bawat hugis; May kasaganaan at ligaya ang iyong katawan. Parang garing ang leeg, parang tahimik na lawa ang mata, At matayog ang tindig gaya ng bundok Carmel. Maharlikang lila ang buhok sa liwanag; Maging hari ay nabibihag sa pag-agos nito. Tumataas ka gaya ng punong palma na buhay, At nagtitipon ang iyong tamis gaya ng bunga. Kay ganda at kay ligaya mo, mahal ko; Nagtatagpo sa iyo ang pagnanasa at kagandahan. Dumaloy ang halik mo gaya ng piling alak, Marahang dumaraan sa mga labing nagpapahinga. Ako ay sa mahal ko; Sa akin nakatuon ang kanyang pagnanasa. Halika, mahal, pumunta tayo sa bukid; Magpalipas tayo ng gabi sa mga nayon. Maaga tayong babangon upang tingnan ang ubasan, Kung sumibol na ang murang ubas at mga bulaklak. Doon sa mga puno ibibigay ko ang pag-ibig; Mabango ang mandragora sa ating pintuan. Nakahanda ang bago at dating mga bunga, Mga kayamanang itinabi ko para sa iyo lamang.