Kung kilala ka bilang sarili kong kapatid, Malaya kitang mababati sa daan. Dadalhin kita sa bahay ng aking ina At bibigyan ng alak na may tamis ng granada. Nasa ilalim ng ulo ko ang kaliwang kamay niya; Yumayakap sa pag-ibig ang kanyang kanang bisig. Huwag gisingin ang pag-ibig bago ang panahon; Hayaan itong bumangon kapag handa na. Ilagay mo ako bilang tatak sa iyong puso, Ilagay mo ako bilang tatak sa iyong bisig. Matibay ang pag-ibig gaya ng kamatayan, At mabangis ang selos gaya ng libingan. Ang ningas nito'y apoy na tumutupok; Hindi mapapatay ng maraming tubig ang liwanag. Hindi maaanod ng baha ang tunay na pag-ibig; Hindi ito mabibili ng lahat ng yaman. May nakababata kaming kapatid na hindi pa handa; Babantayan ang dangal niya hanggang dumating ang araw. Kung siya'y pader, pararangalan namin ng pilak; Kung siya'y pintuan, tatakpan ng sedro. Ako'y naging pader at nakatagpo ng kapayapaan sa mata niya; Binigyan ako ng pag-ibig ng katiyakan. Maaaring angkinin ni Solomon ang libong ubasan; Ang ubasan ko'y akin pa ring maibibigay. Ikaw na nananahan sa mga hardin, iparinig ang tinig; Naghihintay ang mga kasama upang makinig. Dumating ka agad, mahal ko, sa ibabaw ng bundok; Tumakbo gaya ng usa sa mababangong burol. Dalhin mo ang bawat salitang ipinangako; Maging buhay natin ang pag-ibig na nananatili.