[Unang Pangitain] May balumbong lumipad sa ibabaw ng mga bubong, kasinghaba ng bulwagan, kasinglapad ng tarangkahan. Dala ang sumpa ng tipan laban sa pagnanakaw at huwad na panunumpa. [Refrain] Pumapasok sa bahay ng magnanakaw, pumapasok sa sumumpa nang kasinungalingan. Bato at kahoy ay di makapagtatago sa buhay na nagtalaga sa kasamaan. [Ikalawang Pangitain] Pagkatapos ay tumaas ang efa mula sa lupa, sukat ng kalakalan at pagnanasa. Sa loob nito'y nakaupo ang Kasamaan, at ipinakita ng anghel ang tunay na anyo niya. [Selyo] Bumagsak ang takip na tingga sa bunganga, dalawang babaeng may pakpak ang sumalo. Pinuno ng hangin ang kanilang mga pakpak, at dinala ang sisidlan patungo sa Shinar. [Koro] Ang lumilipad na balumbon at ang efa, hinahanap ng hatol, tinitimbang ang masama. Ang itinago ng palengke sa maling sukatan, ang itinanggi ng panunumpa ay inilalantad. Ang lumilipad na balumbon at ang efa, walang huwad na timbang na mananatiling trono. Isinara at inalis ang Kasamaan patungo sa bahay na inihanda para rito. [Tulay] Sa kapatagan ng Shinar ay inilatag ang saligan, ang bigat ay inilabas mula sa lupang tipan. Nagsisimula ang kabanalan sa pagbanggit ng bagay na ayaw aminin ng puso. [Huling Koro] Ang lumilipad na balumbon at ang efa, tumawid ang katotohanan sa saradong pinto. Nawalan ng kanlungan ang pagnanakaw at panlilinlang, at nahayag ang lihim na karamdaman. [Coda] Nagpatuloy ang balumbon sa paglipad; hindi muling nabuksan ang efa.