[Intro] Sa pagitan ng dalawang bundok na parang tanso, apat na karwahe ang pumutol sa katahimikan. Pula, itim, puti at batik-batik na kabayo ang naghihintay sa utos ng Maykapal. [Verse 1] Hilaga at timog ang tinahak nilang landas, ang malalakas ay naglibot sa daigdig. Ang hilagang lupain ay napatahimik, at bawat kaharian ay nasuri sa paglalakbay. [Refrain] Libutin ang lupa, ang bawat kapangyarihan ay makilala. Walang hangganang ligtas sa banal na pagbabantay, walang imperyong gumagalaw nang di nakikita. [Verse 2] Pilak at gintong dala ng mga bumalik ay ginawang mga korona sa templo. Isinuot kay Josue bilang tanda, ngunit tumuturo sa Sanga na darating. [Chorus] Narito ang Sanga, sisibol sa kanyang dako, itataas ang bahay ng PANGINOON. Luwalhati ng hari, paglilingkod ng pari, kapayapaang payo sa pagitan ng dalawa. Umalis ang apat na karwahe, nanatili ang korona, alaala ng pangakong muling babangon. [Bridge] Ang malalayo ay darating upang tumulong, ang pagsunod ang magpapakita sa bukas. Hindi sa dahas o sariling katanyagan, kundi sa layunin ng Hari ng lahat. [Chorus] Narito ang Sanga, sisibol sa kanyang dako, itataas ang bahay ng PANGINOON. Ang mga karwahe ay umiikot sa lupa, at ang mga korona sa templo ay nagtuturong maghintay. [Outro] Nawala sa burol ang mga kabayo; nanatili ang mga korona.