Ezra 3:1-6
Ang dambana bago ang pundasyon
Itinayo nila ni Zerubabel ang dambana sa mga patungan nito at naghandog ng mga handog na susunugin umaga at gabi, bagaman hindi pa nailalatag ang pundasyon ng templo, dahil natatakot sila sa mga bayan sa palibot.
Talata sa talata
- 3:2
Ang Jesua rito ay ang punong paring nagbalik mula sa pagkatapon, hindi si Josue na anak ni Nun. Hindi sila nabuhay sa iisang panahon dahil lamang magkatulad ang pangalan.
- 3:3
Malinaw na binabanggit ang takot kasabay ng muling paghahandog. Hindi sinasabing nawala na ang panganib sa paligid.
- 3:6
Ang unang araw ay petsa ng pagsisimula muli ng mga handog. Hindi ito ang araw ng paglalagay ng pundasyon ng templo.












Hindi gusali ang unang bahaging nagamit muli sa pinanumbalik na santuwaryo. Isang dambana iyon. Sinisimulan ni Jesua at ng mga kapwa pari ang paghahain kahit wala pang pundasyon ang templo. Nililinaw ng huling pangungusap ang pagkakasunod: nagbalik na ang pagsamba bago pa magsimulang itayo ang bahay na pagdarausan nito.
Hindi inilalarawan ang hakbang na iyon na parang wala silang takot. Natatakot sila dahil sa mga nakapaligid na bayan. Hindi inaalis ng Aklat ng Ezra ang takot habang itinatala ang mga handog sa umaga at gabi. Hindi patunay ang dambana na ligtas na ang kapaligiran. Tanda ito ng pagpapatuloy ng itinakdang ugnayan sa Diyos sa lugar na hindi pa panatag ang pamayanan.
Ang paulit-ulit na pagbanggit sa nakasulat ang pumipigil na maging sariling imbentong relihiyon ito sa gitna ng mga guho. Kay Moises galing ang tuntunin, nasa kalendaryo ang mga okasyon, at may bilang at takdang gawain bawat araw ang mga handog. Maging ang kusang-loob na mga alay ay may lugar kasabay ng regular na paglilingkod. May makikilalang anyo ang pagpapanumbalik. Bago maging mahalaga sa isang pangitain, mahalaga na si Jesua sa aktuwal na gawain: tumutulong siyang magamit muli ang dambana. Maaaring wala pang naitayong templo sa tala ng Ezra, ngunit gumaganap na ang mga pari.