3:8Nang ikalawang taon nga ng kanilang pagparoon sa bahay ng Dios sa Jerusalem, sa ikalawang buwan, nangagpasimula si Zorobabel na anak ni Sealthiel, at si Jesua na anak ni Josadec, at ang nalabi sa kanilang mga kapatid na mga saserdote at mga Levita, at silang lahat na nagsipanggaling sa Jerusalem na mula sa pagkabihag; at inihalal ang mga Levita, mula sa dalawang pung taong gulang na patanda upang magsipamahala sa gawain sa bahay ng Panginoon.
3:9Nakatayo nga si Jesua na kasama ng kaniyang mga anak, at ng kaniyang mga kapatid, si Cadmiel at ang kaniyang mga anak, ang mga anak ni Juda, na magkakasama, upang magsipamahala sa mga manggagawa sa bahay ng Dios: ang mga anak ni Henadad, na kasama ng kanilang mga anak at ng kanilang mga kapatid na mga Levita.
3:10At nang ilagay ng mga manggagawa ang tatagang-baon ng templo ng Panginoon, kanilang inilagay ang mga saserdote na bihis, na may mga pakakak, at ang mga Levita na mga anak ni Asaph na may mga simbalo, upang magsipuri sa Panginoon, ayon sa alituntunin ni David na hari sa Israel.
3:11At sila'y nagawitang isa't isa sa pagpuri at pagpapasalamat sa Panginoon, na nangagsasabi: Sapagka't siya'y mabuti, sapagka't ang kaniyang kaawaan ay magpakailan man sa Israel. At ang buong bayan ay humiyaw ng malakas, nang sila'y magsipuri sa Panginoon, sapagka't ang tatagang-baon ng bahay ng Panginoon ay nalagay.
3:12Nguni't marami sa mga saserdote, at mga Levita, at mga pangulo ng mga sangbahayan ng mga magulang, mga matanda na nangakakita ng unang bahay, ng ang tatagang-baon ng bahay na ito ay malagay sa harap ng kanilang mga mata, ay nagsiiyak ng malakas; at marami ay nagsihiyaw ng malakas dahil sa kagalakan:
3:13Na anopa't hindi makilala ng bayan ang kaibhan ng ingay ng hiyaw ng kagalakan sa ingay ng iyak ng bayan; sapagka't ang bayan ay humiyaw ng malakas na hiyaw, at ang ingay ay narinig sa malayo.
May mga mang-aawit na ang pundasyon kahit wala pa itong bubong. Nakasoot ng itinakdang kasuotan ang mga pari, tumutunog ang mga trumpeta, at may mga simbalo ang mga anak ni Asaf. Bago ang gusali; kay David nagmula ang tuntunin. Hindi nagtatatag si Zerubabel ng relihiyong babagay sa isang mas maliit na lalawigan. Ipinagpapatuloy ng mga nagbalik ang pagsambang nauna sa kanilang pagkabihag.
Mabigat sa lugar na ito ang pag-awit na nananatili magpakailanman ang awa ng Diyos sa Israel. Bahagi ng bayang nakaranas ng pagkawasak ng templo ang mga umaawit ngayon sa pagtatalaga ng pundasyon nito. Hindi ibig sabihin ng nananatiling awa na hindi nangyari ang pagkawasak. Ibig sabihin, hindi winakasan ng pagkawasak ang ugnayang ipinahahayag ng awit.
Ngunit hindi iisa ang damdaming maririnig. Marami sa matatandang saksi ang umiiyak; marami rin ang sumisigaw sa tuwa. Hindi sinisisi ng Aklat ng Ezra ang mga luha o inaalis ang mga ito sa pagtitipon. May buhay pang nakakita sa unang templo, at hindi mabubura ng isang pundasyon ang kanilang nasaksihan. Sa malayo, nagsasama ang dalawang tugon sa isang malakas na ingay. Sa malapitan, magkaiba pa rin. Ang iisang pagtatayo ay maaaring maghayag ng tunay na simula at magparinig ng tunay na pagkawala.