[Intro] Ginising ng anghel ang propeta na parang mula sa malalim na tulog. Isang gintong kandelero ang tumayo, pitong ilawan ang nakahanay sa ibabaw. [Verse 1] May mangkok at pitong daluyan, dalawang punong olibo sa magkabilang panig. Dumarating ang langis na di pinipilit ng tao, at ang apoy ay patuloy na nagliliyab. [Chorus] Hindi sa pamamagitan ng lakas o kapangyarihan, kundi sa Espiritu ng PANGINOON. Ang bundok ay magiging kapatagan, at ang bawat bato ay babalik sa gawain. Hindi sa pamamagitan ng lakas o kapangyarihan, ang kamay na naglatag ng saligan ang magtatapos. “Biyaya, biyaya” ang sigaw sa batong panakip, at magagalak ang maliit na pasimula. [Verse 2] Sino ang humahamak sa munting simula, sa kasangkapang puno ng alikabok? Pitong mata ang nagagalak sa panukat, habang ang pader ay unti-unting tumataas. [Bridge] Langis na dumadaloy, ilawang nagliliyab, sangang yumuyuko ngunit di nababali. Ang Espiritu ang nagpapakain sa tawag na di kayang buuin ng kamay mag-isa. [Chorus] Hindi sa pamamagitan ng lakas o kapangyarihan, kundi sa Espiritu ng PANGINOON. Tatapusin ni Zerubbabel ang bahay, tapat sa salita ng tunay na Tagapagtayo. Hindi sa pamamagitan ng lakas o kapangyarihan, dalawang pinahiran ang nakatayo. Tumatawid ang gintong liwanag sa guho, at umaabot sa wakas ang munting simula. [Outro] Tahimik na pinakain ang apoy, at naging patag ang bundok.