Pinakain ni Jesus ang limang libo

Tumawid si Jesus sa dagat ng Galilea, na tinatawag ding dagat ng Tiberias. Maraming taong sumunod sa kanya dahil nakita nila ang mga himalang ginawa niya para sa mga may sakit. Umakyat si Jesus sa isang bundok at naupo roon kasama ang kanyang mga alagad. Malapit na ang Paskua.

Nang makita ni Jesus ang maraming taong papalapit, tinanong niya si Felipe kung saan sila makakabili ng tinapay para makakain ang lahat. Ipinaliwanag ni Juan na itinanong ito ni Jesus upang subukin si Felipe, dahil alam na ni Jesus ang kanyang gagawin.

Sumagot si Felipe na kahit napakalaking halaga ng pera ay hindi sapat para makabili ng tinapay na makapagbibigay ng kahit kaunti sa bawat isa. Itinuro ni Andres, na kapatid ni Simon Pedro, ang isang batang lalaki na may limang tinapay na sebada at dalawang maliliit na isda. Nagtanong din si Andres kung ano ang magagawa ng ganoon kakaunting pagkain para sa ganoon karaming tao.

Sinabi ni Jesus sa mga alagad na paupuin ang mga lalaki. Maraming damo roon, at humigit-kumulang limang libong lalaki ang naupo.

Kinuha ni Jesus ang mga tinapay at nagpasalamat. Ipinamahagi niya ang pagkain sa mga nakaupo, at ganoon din ang ginawa niya sa mga isda. Nakakain ang bawat isa ng dami ng gusto niya.

Nang busog na sila, sinabi ni Jesus sa mga alagad na tipunin ang mga natirang piraso upang walang masayang. Napuno nila ang labindalawang basket ng mga piraso mula sa limang tinapay na sebada.

Matapos makita ang himala, sinabi ng mga lalaki na tunay ngang si Jesus ang propetang darating sa sanlibutan.

Tumawid si Jesus sa dagat ng Galilea, na tinatawag din ni Juan na dagat ng Tiberias. Maraming taong sumunod sa kanya dahil nakita nila ang mga himalang ginawa niya sa mga may sakit. Umakyat si Jesus sa isang bundok at naupo roon kasama ang kanyang mga alagad. Idinagdag ni Juan na malapit na ang Paskua, isang kapistahan ng mga Judio.

Tumingala si Jesus at nakita ang napakaraming taong papalapit sa kanya. Tinanong niya si Felipe kung saan sila makakabili ng tinapay upang makakain ang mga tao. Agad ipinaliwanag ni Juan na itinanong ito ni Jesus upang subukin si Felipe, dahil alam na ni Jesus ang kanyang gagawin.

Sumagot si Felipe sa pamamagitan ng pagtukoy sa laki ng problema. Kahit ang tinapay na nagkakahalaga ng dalawang daang denario ay hindi sapat upang magkaroon ng kahit kaunti ang bawat isa. Pagkatapos, binanggit ni Andres, na kapatid ni Simon Pedro, ang isang batang lalaki na may limang tinapay na sebada at dalawang maliliit na isda. Ipinakita ng tanong ni Andres ang parehong problema mula sa ibang anggulo: ano ang magagawa ng ganoon karaming pagkain para sa napakaraming tao?

Sinabi ni Jesus sa mga alagad na paupuin ang mga lalaki. Binanggit ni Juan na maraming damo sa lugar na iyon. Humigit-kumulang limang libong lalaki ang naupo.

Kinuha ni Jesus ang mga tinapay, nagpasalamat, at ipinamahagi ang mga ito sa mga alagad, na siya namang namahagi sa mga nakaupo. Ganoon din ang ginawa niya sa mga isda. Tumanggap ang mga tao ng dami ng gusto nila. Hindi nalutas ang problema sa pagbibigay lamang ng kapirasong pagkain sa bawat isa. Sinabi ni Juan na nabusog sila.

Pagkatapos, sinabi ni Jesus sa mga alagad na tipunin ang mga natirang piraso upang walang masayang. Tinipon nila ang mga piraso at napuno ang labindalawang basket ng mga natira mula sa limang tinapay na sebada matapos kumain ang mga tao.

Nagtatapos ang salaysay sa tugon ng mga tao. Matapos makita ang himala, sinabi ng mga lalaki na tunay ngang si Jesus ang propetang darating sa sanlibutan. Inilalahad ni Juan ang pangyayari bilang higit pa sa isang pagkain para sa maraming tao. Isa pa itong tanda na nag-udyok sa mga tao na magpahayag tungkol sa kung sino si Jesus.

Patuloy ding ipinapakita ng talata ang laki ng nangyari: limang tinapay na sebada, dalawang maliliit na isda, humigit-kumulang limang libong lalaki, lahat ay busog, at labindalawang basket ng natira. Ginagamit ni Juan ang mga tiyak na detalyeng iyon upang ipakita kung gaano kalaki ang nangyari.