Ang mga salot at ang unang Paskuwa

Pumunta sina Moises at Aaron kay Faraon dala ang utos ng Diyos na payagang umalis ang mga anak ni Israel at maglingkod sa PANGINOON. Ayaw makinig ni Faraon.

Ginawang dugo ng PANGINOON ang mga tubig ng Egipto. Pagkatapos ay dumating ang mga palaka, kuto, at mga kumpol ng langaw. Kung minsan ay nangako si Faraon na pahihintulutan niyang umalis ang bayan, ngunit kapag inalis ang isang salot, tumatanggi pa rin siya.

Sumunod, isang matinding salot ang tumama sa mga alagang hayop ng mga Egipcio, samantalang hindi napinsala ang mga alagang hayop ng Israel. Nagkaroon ng mga pigsa ang mga tao at hayop. Pagkatapos ay bumagsak ang granisong may kasamang apoy, na sumira sa lupain at pumatay sa mga naiwan sa labas. Ang ilan sa mga lingkod ni Faraon ay naniwala sa babala at ipinasok sa loob ang kanilang mga lingkod at mga hayop.

Pagkatapos ay dumating ang mga balang, na kumain sa natira matapos ang graniso. Pagkatapos ay nabalot ng makapal na kadiliman ang Egipto sa loob ng tatlong araw, samantalang may liwanag sa lugar na tinitirhan ng mga anak ni Israel. Ayaw pa ring payagan ni Faraon na umalis sila.

Bago ang huling salot, sinabi ng Diyos sa Israel kung paano ipagdiriwang ang unang Paskuwa. Ang bawat sambahayan ay maghahanda ng isang kordero, maglalagay ng dugo nito sa magkabilang haligi ng pinto at sa itaas na hamba, at kakain ng pagkain kasama ng tinapay na walang lebadura at mapapait na halaman, na handang umalis.

Nang gabing iyon, namatay ang mga panganay sa Egipto. Nilampasan ng PANGINOON ang mga bahay na may tanda. Ipinatawag ni Faraon sina Moises at Aaron at sinabi sa Israel na umalis. Nagmadaling umalis ang mga tao sa Egipto, gaya ng sinabi ng Diyos.

Humaharap sina Moises at Aaron kay Faraon sa Egipto dala ang utos ng PANGINOON na payagang umalis ang mga anak ni Israel at maglingkod sa kanya. Bago nagsimula ang mga salot, inihagis ni Aaron ang kanyang tungkod sa harap ni Faraon, at naging ahas iyon. Gumawa rin ng katulad ang mga salamangkero ni Faraon sa pamamagitan ng kanilang mga salamangka, ngunit nilamon ng tungkod ni Aaron ang kanilang mga tungkod. Ayaw pa ring makinig ni Faraon.

Tumama ang unang salot sa Nilo at sa iba pang tubig ng Egipto, na naging dugo. Namatay ang mga isda, bumaho ang ilog, at naghukay ang mga Egipcio sa paligid ng ilog upang makahanap ng maiinom na tubig. Sumunod ang napakaraming palaka. Hiniling ni Faraon kay Moises na manalangin upang mawala ang mga ito at sinabi niyang pahihintulutan niyang umalis ang bayan, ngunit nang mawala ang mga palaka, pinatigas niya ang kanyang puso.

Pagkatapos ay hinampas ni Aaron ang alabok, at naging mga kuto iyon sa mga tao at hayop. Hindi ito magaya ng mga salamangkero at sinabi nila kay Faraon na daliri ito ng Diyos. Pagkatapos ay dumating ang mga kumpol ng langaw. Sa pagkakataong ito, gumawa ang PANGINOON ng pagkakaiba sa pagitan ng mga Egipcio at ng lupain ng Gosen, kung saan nakatira ang kanyang bayan.

Pagkatapos ay tumama ang isang matinding salot sa mga alagang hayop ng mga Egipcio, samantalang hindi napinsala ang mga alagang hayop ng Israel. Sumunod ang mga pigsa. Pagkatapos ay dumating ang mapaminsalang bagyo ng graniso. Nagbabala si Moises na dapat dalhin sa ilalim ng masisilungan ang mga tao at hayop, at sinunod ng ilan sa mga lingkod ni Faraon ang babala. Matapos ang graniso, inamin ni Faraon na nagkasala siya, ngunit muli niyang tinanggihang payagang umalis ang Israel.

Sumunod ang mga balang at kinain ang natira matapos ang graniso. Pagkatapos ay nabalot ng makapal na kadiliman ang Egipto sa loob ng tatlong araw, samantalang may liwanag sa mga tahanan ng mga anak ni Israel. Sa mga pangyayaring ito, sinasabi ng Exodo na may mga pagkakataong pinatigas ni Faraon ang kanyang puso at may iba namang pagkakataong pinatigas ng PANGINOON ang puso ni Faraon. Patuloy na tinanggihan ni Faraon ang utos.

Bago ang huling salot, nagbigay ang PANGINOON sa Israel ng mga tagubilin para sa unang Paskuwa. Ang bawat sambahayan ay kukuha ng isang korderong walang kapintasan, papatayin iyon sa gabi, ilalagay ang dugo sa magkabilang haligi ng pinto at sa itaas na hamba, at kakainin ang kordero kasama ng tinapay na walang lebadura at mapapait na halaman. Kakain sila na nakabihis para sa paglalakbay at nagmamadali. Ang dugo ang magiging tanda sa mga bahay.

Pagsapit ng hatinggabi, pinatay ng PANGINOON ang mga panganay sa lupain ng Egipto, mula sa sambahayan ni Faraon hanggang sa bihag na nasa bilangguan, pati ang mga panganay ng mga hayop. Nilampasan ang mga bahay na may tanda. Ipinatawag ni Faraon sina Moises at Aaron nang gabing iyon at sinabi sa mga Israelita na umalis at maglingkod sa PANGINOON. Hinimok sila ng mga Egipcio na umalis agad. Nagmadaling umalis ang Israel, dala ang masang walang lebadura, at ang unang Paskuwa ay naging isang alaala na dapat ipagpatuloy sa mga susunod na salinlahi.