Ang malaking larawan
Inaanyayahan ng maikling awit na ito ang bawat lupain na lumapit sa Panginoon nang may masayang paglilingkod at pag-awit. Kanya ang bayan dahil siya ang lumikha sa kanila. Inilalarawan silang mga tupa sa kanyang pastulan. Saka dumaraan ang paanyaya sa mga pintuan patungo sa mga looban ng pagsamba. May tatlong malinaw na dahilan ang pasasalamat: mabuti ang Diyos, nananatili ang kanyang awa, at umaabot ang katapatan sa bawat bagong salinlahi. Kaya nakaugat ang galak sa kung sino ang tumatanggap sa mga sumasamba.
Sa kabanatang ito
- Kabilang sa Lumikha ang Kanyang Nilalang Mga Awit 100:1-3
Inaanyayahan ang bawat lupain sa masayang tunog at malugod na paglilingkod sa harap ng Panginoon.
- Kabutihan ang Dahilan ng Pagtanggap Mga Awit 100:4-5
Tinatawag ang mga sumasamba na dumaan sa mga pintuan nang may pasasalamat at pumasok sa looban nang may papuri.
Pangunahing katotohanan
Tinatawag ang lahat ng lupain sa masayang pagsamba dahil nilikha ng Panginoon ang kanyang bayan at nananatili siyang mabuti, maawain, at tapat sa mga salinlahi.
Kasulatan sa tabi ng buod
Mga Awit · Ang Dating Biblia 1905 · 5Mga Awit 100:1-3
Kabilang sa Lumikha ang Kanyang Nilalang
Inaanyayahan ang bawat lupain sa masayang tunog at malugod na paglilingkod sa harap ng Panginoon. Sinasabihan ang mga mang-aawit na kilalanin siyang Diyos at ang sarili bilang mga taong kanyang nilikha. Hindi sila ang gumawa ng sarili nilang buhay o nagbigay ng pinakamalalim na pinagmulan nito. Idinaragdag ng larawan ng kawan ang pag-aaruga at pagkabilang sa pahayag na iyon. Sila ang kanyang bayan sa kanyang pastulan. Nagsisimula ang pagsamba sa tinanggap na buhay at ugnayan, hindi sa pagtatangkang mapansin ng Diyos dahil sa ingay. Sinasagot ng pag-awit ang lumikha at tagapag-alagang pinangalanan na.
Sa araw-araw na buhay
Sumali ang batang boluntaryo sa unang araw ng pagtatanim sa taniman ng prutas ng komunidad. Ipinakita ng matatandang kasapi ang mga puno, kagamitan, at pinagsasaluhang lupang inihanda bago siya dumating. Nakibahagi siya sa gawaing hindi niya binuo nang mag-isa at nagpasalamat sa mga tumanggap. Nagsisimula ang pagkabilang sa mga kaloob na naroon na. Kinikilala ng awit ang Diyos bilang lumikha at pastol ng bayan.
Pansinin
Mga Awit 100:3 Kasunod ng pagiging nilikha ng Diyos ang pagkabilang sa kanyang kawan. Pinag-uugnay ng talata ang pinagmulan ng buhay at patuloy na pag-aaruga. Hindi nito iniiwan ang paglikha sa nakaraan lamang.
Mga Awit 100:1-3
Ang Dating Biblia 19051Magkaingay kayo na may kagalakan sa Panginoon, kayong lahat na lupain.
2Mangaglingkod kayo na may kasayahan sa Panginoon; magsilapit kayo sa kaniyang harapan na may awitan.
3Alamin ninyo na ang Panginoon ay siyang Dios; siya ang lumalang sa atin, at tayo'y kaniya: tayo'y kaniyang bayan, at mga tupa ng kaniyang pastulan.
Mga Awit 100:4-5
Kabutihan ang Dahilan ng Pagtanggap
Tinatawag ang mga sumasamba na dumaan sa mga pintuan nang may pasasalamat at pumasok sa looban nang may papuri. Pinupuri nila ang pangalan ng Diyos dahil mabuti ang Panginoon. Walang wakas ang kanyang awa. Nagpapatuloy ang katotohanan o katapatan niya sa bawat salinlahi. Ipinaliliwanag ng mga dahilang ito ang masayang himig ng buong awit. Hindi nito kailangan ng bagong krisis o tagumpay upang bigyang-katwiran ang pasasalamat. Sapat ang nananatiling pagkatao ng nilalapitan. Maaaring pumasok ang bawat salinlahi nang may parehong batayan ng tiwala, nang hindi itinuturing ang sarili nitong panahon na huli na.
Sa araw-araw na buhay
Dinala ng lola ang apo sa mga pintuan ng aklatang tumanggap sa kanya noong bata pa siya. Hindi alam ng mga kawani ang bawat lumang pagdalaw o bawat magiging mambabasa. Ngunit nagpapatuloy ang parehong bukas-palad na paglilingkod. Nagpasalamat siya sa katiwala habang pinipili ng bata ang unang aklat. Nakarating na sa isa pang salinlahi ang pagtanggap. Hindi nalilimitahan ng haba ng buhay ng isang institusyon ang awa at katotohanan ng Diyos.
Pansinin
Mga Awit 100:5 Umaabot ang katapatan sa lahat ng salinlahi. Hindi nauubos ang mga dahilan sa papuri sa karanasan ng mga unang umawit ng mga salitang ito.
Mga Awit 100:4-5
Ang Dating Biblia 19054Magsipasok kayo sa kaniyang mga pintuang-daan na may pagpapasalamat, at sa kaniyang looban na may pagpupuri: mangagpasalamat kayo sa kaniya, at purihin ninyo ang kaniyang pangalan.
5Sapagka't ang Panginoon ay mabuti; ang kaniyang kagandahang-loob ay magpakailan man; at ang kaniyang pagtatapat ay sa lahat ng sali't saling lahi.
Mga detalyeng dapat mapansin
Ang pambungad na larawan
Nagsisimula ang Mga Awit 100:1 sa “Magkaingay kayo na may kagalakan sa Panginoon, kayong lahat na lupain.”
Kung saan nagbabago ang kabanata
Nagiging likas na pagbabago ang Mga Awit 100:3: “Alamin ninyo na ang Panginoon ay siyang Dios; siya ang lumalang sa atin, at tayo'y kaniya: tayo'y kaniyang bayan, at mga tupa ng kaniyang pastulan.”
Ang huling himig
Iniiwan ng Mga Awit 100:5 sa mambabasa ang “Sapagka't ang Panginoon ay mabuti; ang kaniyang kagandahang-loob ay magpakailan man; at ang kaniyang pagtatapat ay sa lahat ng sali't saling lahi.”
Landas ng mga salita sa kabanata
Tinutulungan ng mga salitang kaniyang, kayo, Panginoon, kaniya, lahat, ninyo na makita ang paulit-ulit na alalahanin ng kabanata.
Makinig at manood kasabay ng sipi
Lumalabas lamang ang kaugnay na media kapag nagtutugma ang sanggunian nito at ang yunit. Gamitin ang awit at video bilang kasama, pagkatapos ay bumalik sa teksto ng Bibliya.
