Ang malaking larawan
Nagbubukas ang Mga Awit 137 sa “By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we remembered Zion.”, nagbabago malapit sa talata 5 sa “If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget her cunning.”, at nagtatapos sa “Happy shall he be, that taketh and dasheth thy little ones against the stones.”. Sinusundan ng mga puntong ito ang sariling galaw ng kabanata mula simula hanggang wakas.
Kasulatan sa tabi ng buod
Mga Awit · Bersiyong King James · 9Mga Awit 137:1-5
Mga talata 1–5: By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we…
Nagbubukas ang Mga Awit 137:1–5 sa “By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we remembered Zion.” at umaabot sa “If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget her cunning.” sa huling talata. Binubuo ng galaw na iyon ang Binubuo ang Mga Awit 137 sa pamamagitan ng sarili nitong mga tinig, kilos, pahayag, at bunga.
Kontekstong nagbibigay-buhay sa sipi
May 1 mga tanong sa bahaging ito. Hindi lamang bantas ang mga ito: ipinakikita nila kung saan naghahanap, humahamon, natatakot, o umuunawa ang isang tinig.
Mga Awit 137:1-5
Bersiyong King James1By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we remembered Zion.
2We hanged our harps upon the willows in the midst thereof.
3For there they that carried us away captive required of us a song; and they that wasted us required of us mirth, saying, Sing us one of the songs of Zion.
4How shall we sing the LORD’s song in a strange land?
5If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget her cunning.
Mga Awit 137:6-9
Mga talata 6–9: If I do not remember thee, let my tongue cleave to the roof of my mouth…
Nagbubukas ang Mga Awit 137:6–9 sa “If I do not remember thee, let my tongue cleave to the roof of my mouth; if I prefer not…” at umaabot sa “Happy shall he be, that taketh and dasheth thy little ones against the stones.” sa huling talata. Binubuo ng galaw na iyon ang Binubuo ang Mga Awit 137 sa pamamagitan ng sarili nitong mga tinig, kilos, pahayag, at bunga.
Mga Awit 137:6-9
Bersiyong King James6If I do not remember thee, let my tongue cleave to the roof of my mouth; if I prefer not Jerusalem above my chief joy.
7Remember, O LORD , the children of Edom in the day of Jerusalem; who said, Rase it, rase it, even to the foundation thereof.
8O daughter of Babylon, who art to be destroyed; happy shall he be, that rewardeth thee as thou hast served us.
9Happy shall he be, that taketh and dasheth thy little ones against the stones.
Mga detalyeng dapat mapansin
Ang pambungad na larawan
Nagsisimula ang Psalms 137:1 sa “By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we remembered Zion.”
Kung saan nagbabago ang kabanata
Nagiging likas na pagbabago ang Psalms 137:4: “How shall we sing the LORD’s song in a strange land?”
Ang huling himig
Iniiwan ng Psalms 137:9 sa mambabasa ang “Happy shall he be, that taketh and dasheth thy little ones against the stones.”
Landas ng mga salita sa kabanata
Tinutulungan ng mga salitang Jerusalem, Babylon, forget, happy, rase, remember na makita ang paulit-ulit na alalahanin ng kabanata.
Unahin ang teksto
Kung saan nagkakaiba ang mga mambabasa
Nagsisimula ang buod sa sinasabi ng sipi at sa ugnayan ng mga bahagi nito. Hindi nito ipinapalagay na nalutas na ng isang denominasyon ang lahat ng tanong. Malinaw na tinutukoy kung ang konklusyon ay nakasalalay sa tradisyon, teoryang pampanitikan, o rekonstruksiyong pangkasaysayan.
Unang inihaharap ang tekstong KJV. Nilalagyan ng malinaw na pangalan ang mga interpretasyon, at ipinapakita lamang ang mga pagkakaiba kapag nakatutulong ang mga ito upang maunawaan kung bakit hindi palaging iisa ang sagot ng mga seryosong komunidad.
Inihahanda pa ang paghahambing ng mga interpretasyon para sa kabanatang ito. Habang wala pa ang mga nasuring tala, malinaw na pinaghihiwalay ng pahinang ito ang teksto ng KJV, buod, at aplikasyon nang hindi sinasabing nagkakasundo ang lahat ng responsableng mambabasa sa bawat tanong.