Ang malaking larawan
Nakaupo ang mga bihag sa tabi ng mga ilog ng Babilonia at umiiyak dahil sa Sion, ang banal na burol na kumakatawan sa nawala nilang tahanan. Babilonia ang lupaing ang mga hukbo ay bumihag sa kanila. Humihingi ng mga awit ang mga bumihag, ngunit hindi matanggap ng kanilang dalamhati ang gayong paglilibang. Nanunumpa ang nagsasalita na hindi kalilimutan ang Jerusalem, ang nawasak na lungsod ng pagsamba. Sinisisi ang Edom, isang kalapit na bayan, sa pag-udyok na wasakin ito. Nanawagan ang wakas ng ganti sa Babilonia, kasama ang nakagigimbal na pagpapala sa papatay sa mga anak nito.
Sa kabanatang ito
- Tumatanggi ang Bihag sa Sapilitang Saya Mga Awit 137:1-4
Nakaupo sa tabi ng mga ilog ang mga ipinatapon at umiiyak kapag naaalala ang tahanan.
- Alaalang Iniingatan ng Mabigat na Panata Mga Awit 137:5-6
Bumabaling sa nawalang lungsod ang nagsasalita at itinatali ang alaala sa sariling kasanayan ng katawan.
- Ganting Umaabot sa mga Bata Mga Awit 137:7-9
Hinihiling sa Diyos na alalahanin ang mga kalapit na taong nag-udyok na lubusang wasakin ang lungsod.
Pangunahing katotohanan
Ang dalamhati para sa wasak na tahanan ay nagiging panatang alalahanin ito at mapait na panawagan ng marahas na ganti sa mga sumira rito.
Kasulatan sa tabi ng buod
Mga Awit · Ang Dating Biblia 1905 · 9Mga Awit 137:1-4
Tumatanggi ang Bihag sa Sapilitang Saya
Nakaupo sa tabi ng mga ilog ang mga ipinatapon at umiiyak kapag naaalala ang tahanan. Nakasabit ang mga alpa sa kalapit na puno sa halip na tumunog sa kanilang mga kamay. Humihingi ng masayang awit mula sa nawalang lungsod ang mga bumihag at sumira sa kanilang buhay. Nagtatanong ang mga mang-aawit kung paano nila maiaawit ang awit ng Panginoon sa ibang lupain. Hindi simpleng kakulangan ng instrumento ang problema. Hinihingi ng mga bumihag ang kanilang pagsamba bilang libangan. May dalang dalamhati, paghamak, at pagtangging gawing magaan na pagtatanghal ang nawala sa kanila ang tanong.
Sa araw-araw na buhay
Iniiwan ng mang-aawit na lumikas ang instrumento sa lalagyan nang humingi ang isang bisita ng masayang awit mula sa nawala niyang tahanan. Ipinaliliwanag niyang hindi niya magawang libangan para sa silid ang pagkawala. Tumatahimik ang iba habang isinasara niya ang pangkabit. Iniingatan ng pagtanggi ang bigat ng kanyang dalamhati. Sa awit, ang kahilingan ay mula mismo sa mga bumihag.
Pansinin
Mga Awit 137:2 Naroon ang mga alpa, ngunit nakasabit. Mula sa dalamhati at sa kahulugan ng hinihingi ang katahimikan, hindi sa kawalan ng magagamit sa musika.
Mga Awit 137:1-4
Ang Dating Biblia 19051Sa tabi ng mga ilog ng Babilonia, doo'y nangaupo tayo, oo, nagiyak tayo, nang ating maalaala ang Sion.
2Sa mga punong sauce sa gitna niyaon ating ibinitin ang ating mga alpa.
3Sapagka't doo'y silang nagsibihag sa atin ay nagsihiling sa atin ng mga awit, at silang magpapahamak sa atin ay nagsihiling sa atin ng kasayahan, na nangagsasabi: Awitin ninyo sa amin ang sa mga awit ng Sion.
4Paanong aawitin namin ang awit sa Panginoon sa ibang lupain?
Mga Awit 137:5-6
Alaalang Iniingatan ng Mabigat na Panata
Bumabaling sa nawalang lungsod ang nagsasalita at itinatali ang alaala sa sariling kasanayan ng katawan. Kung makalimot siya, mawalan nawa ng kakayahan ang kanyang kanang kamay. Kung hindi niya ito ilalagay na higit sa pinakamalaki niyang kagalakan, dumikit nawa ang dila sa bibig at mawalan ng silbi. Kamay at dila ang gamit sa mga awit na hinihingi ng mga bumihag. Ginagawang mas mabigat ng panata ang kapalit ng paglimot kaysa katahimikan. Nananatiling sentro ang lungsod kahit malayo. Tinatanggihan niya ang sayang nangangailangang alisin sa isip ang pagkawasak nito.
Sa araw-araw na buhay
Inilalagay ng ipinatapong pianista ang larawan ng nasira niyang bulwagan ng konsiyerto sa tabi ng mga teklado bago ang pampublikong pagtatanghal. Binabago niya ang nakaplanong pambungad upang pangalanan ang lugar at ang pagkawala nito. Hindi nangangahulugan ng pagtalikod dito ang muling pagtugtog. Naghihintay ang kanyang mga kamay habang nagsasalita siya. Gumagawa ang awit ng mabigat na panata laban sa paglimot, kasama ang pagkawala ng kakayahang tumugtog.
Pansinin
Mga Awit 137:6 Isinasailalim sa panata ang dilang aawit. Mas mahalaga sa nagsasalita ang pag-alaala sa lungsod kaysa manatiling malayang magtanghal nang masaya.
Mga Awit 137:5-6
Ang Dating Biblia 19055Kung kalimutan kita, Oh Jerusalem, kalimutan nawa ng aking kanan ang kaniyang kasanayan.
6Dumikit nawa ang aking dila sa ngalangala ng aking bibig, kung hindi kita alalahanin; kung hindi ko piliin ang Jerusalem ng higit sa aking pinakapangulong kagalakan.
Mga Awit 137:7-9
Ganting Umaabot sa mga Bata
Hinihiling sa Diyos na alalahanin ang mga kalapit na taong nag-udyok na lubusang wasakin ang lungsod. Pagkatapos, kinakausap ng nagsasalita ang bansang bumihag at tinatawag na mapalad ang gaganti sa karahasan nito. Mas malayo pa ang huling hiling. Pinagpapala nito ang kukuha sa maliliit nitong anak at maghahagis sa kanila sa bato. Nakagigimbal ang mga salita at hindi dapat palambutin bilang hiling ng banayad na katarungan. Tinig ito ng mapait na paghihiganti mula sa mga taong winasak ang mundo. Binibigyan ng panalangin ng tinig ang galit na iyon nang hindi inilalarawan ang katuparan nito o ginagawang responsable ang mga bata sa ginawa ng kanilang mga pinuno.
Sa araw-araw na buhay
Nakikinig ang tagapayo sa pagdadalamhati habang sinasabi ng isang nakaligtas na dahil sa mga nawala, hindi na niya matiis ang anumang pag-iisip tungkol sa kinabukasan ng mga sumalakay. Hinahayaan niyang masabi ang dalamhati nang hindi ginagawang plano ng pagkilos ang paghihiganti. Nasa silid ang galit na napakatindi para sa magalang na pananalita. Walang batang inilalagay sa panganib. Ang awit mismo ay nagpapahayag ng malupit na hiling laban sa mga anak ng kaaway.
Pansinin
Mga Awit 137:9 Maliliit na bata ang huling puntirya kaya lalong matindi ang hiling ng paghihiganti. Hindi maaaring paliitin ang wakas bilang parusa lamang sa mga pinunong may sala dahil binabanggit ang mga bata.
Mga Awit 137:7-9
Ang Dating Biblia 19057Alalahanin mo Oh Panginoon, laban sa mga anak ni Edom ang kaarawan ng Jerusalem; na nagsabi, Sirain, sirain, pati ng patibayan niyaon.
8Oh anak na babae ng Babilonia, na sira; magiging mapalad siya, na gumaganti sa iyo na gaya ng iyong ginawa sa amin.
9Magiging mapalad siya, na kukuha at maghahagis sa iyong mga bata sa malaking bato.
Mga detalyeng dapat mapansin
Ang pambungad na larawan
Nagsisimula ang Mga Awit 137:1 sa “Sa tabi ng mga ilog ng Babilonia, doo'y nangaupo tayo, oo, nagiyak tayo, nang ating maalaala ang Sion.”
Kung saan nagbabago ang kabanata
Nagiging likas na pagbabago ang Mga Awit 137:4: “Paanong aawitin namin ang awit sa Panginoon sa ibang lupain?”
Ang huling himig
Iniiwan ng Mga Awit 137:9 sa mambabasa ang “Magiging mapalad siya, na kukuha at maghahagis sa iyong mga bata sa malaking bato.”
Landas ng mga salita sa kabanata
Tinutulungan ng mga salitang aking, atin, ating, awit, Jerusalem, kung na makita ang paulit-ulit na alalahanin ng kabanata.
Malinaw na kahulugan ng mga salita sa Kasulatan
- alpa
- Mga instrumentong may mga kuwerdas na pinatutunog sa pamamagitan ng pagkalabit.
- ngalangala
- Ang itaas na bahagi sa loob ng bibig, sa ibabaw ng dila.
- patibayan
- Pundasyong sumusuporta sa gusali at pinatatatag ang pagkakatayo nito.
Makinig at manood kasabay ng sipi
Lumalabas lamang ang kaugnay na media kapag nagtutugma ang sanggunian nito at ang yunit. Gamitin ang awit at video bilang kasama, pagkatapos ay bumalik sa teksto ng Bibliya.
