Ang malaking larawan
Hinaharap ng nagsasalita ang malakas na taong ipinagyayabang ang pinsala at gumagamit ng pananalitang parang pinatalas na talim. Yaman at kasamaan ang naging pinili nitong pinagmumulan ng lakas. Ipinahahayag ng awit ang matinding pagbunot bilang tugon. Katapat ng sasapiting ito, inihahambing ng nagsasalita ang sarili sa buhay na punong olibo sa bahay ng Diyos. Sa patuloy na awa nakasalig ang tiwala niya, at hayagang pasasalamat na may kasamang paghihintay ang huling tugon.
Sa kabanatang ito
- Matalas na Dilang Nagyayabang sa Pinsala Mga Awit 52:1-4
Hinahamon ng nagsasalita ang pagyayabang ng makapangyarihang tao.
- Nabibigo ang Huwad na Pinagmumulan ng Lakas Mga Awit 52:5-7
Wawasakin ng Diyos ang lugar ng mayabang, aalisin siya sa tahanan, at bubunutin mula sa mga buhay.
- Pinananatili ng Awa ang Buhay na Ugat Mga Awit 52:8-9
Inihahambing ng nagsasalita ang sarili sa binunot na gumagawa ng mali sa paglalarawan ng luntiang punong olibo sa bahay ng Diyos.
Pangunahing katotohanan
Nauuwi sa pagkabunot ang mapanlinlang na lakas na itinayo sa yaman. Nagbibigay naman ng buhay at pangmatagalang lugar ang tiwala sa awa ng Diyos.
Kasulatan sa tabi ng buod
Mga Awit · Ang Dating Biblia 1905 · 9Mga Awit 52:1-4
Matalas na Dilang Nagyayabang sa Pinsala
Hinahamon ng nagsasalita ang pagyayabang ng makapangyarihang tao. Nananatili ang kabutihan ng Diyos, kaya hindi nararapat na mapaminsalang kapangyarihan ang huling salita. Gumagana ang dila ng pinararatangan na parang matalas na pangahit, na nagbabalak ng pandaraya. Mas pinipili niya ang masama kaysa mabuti at ang kasinungalingan kaysa tapat na pananalita. Inilalarawang nanlalamon ang mga salita dahil inuubos ang kaligtasan o katayuan ng iba. Itinuturing ng awit ang pananalitang ito bilang piniling asal, hindi aksidenteng pagkadulas. Itinatapat ng unang paghahambing ang galak ng tao sa pagkawasak sa patuloy na kabutihan ng Diyos.
Sa araw-araw na buhay
Pinahusay ng tagapamagitan sa bentahan ng lupa ang mapanlinlang na panghikayat habang itinatago ang ulat na maglalantad ng malalaking depekto. Ipinagyabang niya sa katulong kung gaano kabilis pipirma ang mga mamimili. Pinili ang makikinis na pangungusap upang alisin ang pagkakataon nilang timbangin ang katotohanan. Pinanatiling nakikita ng katulong ang ulat. Hinaharap ng awit ang mapanirang salita sa harap ng nagpapatuloy na kabutihan ng Diyos.
Pansinin
Mga Awit 52:3 Tungkol sa iniibig ng tao ang paratang, hindi lamang sa minsan niyang sinabi. Binibigyan ng pagpili niya sa kasinungalingan ng mas malalim na ugat sa asal ang mapaminsalang pananalita.
Mga Awit 52:1-4
Ang Dating Biblia 19051Bakit ka naghahambog sa kasamaan, Oh makapangyarihang tao? Ang kagandahang-loob ng Dios ay palagi.
2Ang dila mo'y kumakatha ng totoong masama; gaya ng matalas na pangahit, na gumagawang may karayaan.
3Iniibig mo ang kasamaan ng higit kay sa kabutihan; at ang pagsisinungaling kay sa pagsasalita ng katuwiran. (Selah)
4Iniibig mo ang lahat na mananakmal na salita, Oh ikaw na magdarayang dila.
Mga Awit 52:5-7
Nabibigo ang Huwad na Pinagmumulan ng Lakas
Wawasakin ng Diyos ang lugar ng mayabang, aalisin siya sa tahanan, at bubunutin mula sa mga buhay. Binibigyan ng mga larawan ng pangwakas na bigat ang hatol. Tutugon nang may takot at pagtawa ang matuwid na nanonood sa pagbagsak ng kanyang pagpapanggap. Tutukuyin nila ang mali: hindi niya ginawang kanlungan ang Diyos, kundi umasa sa malaking yaman at lumakas sa masamang gawa. Inilalantad ng hatol na hindi siya kayang panatilihin ng inaakala niyang lakas. Hindi napipigilan ng kahanga-hangang ari-arian ang pagkawala ng lugar na itinuring niyang ligtas.
Sa araw-araw na buhay
Isinara ng inspektor ng kaligtasan ang gusaling pag-aari ng mangangalakal na nagyayabang na walang makagagalaw sa kanya dahil sa pera. Umatras ang mga kapitbahay habang ikinakabit ang kandado sa tarangkahan. Nananatili ang mamahaling karatula sa ibabaw ng pintong hindi na niya magamit. Inilalantad ng nakikitang pagkawala ang hangganan ng inaangking kapangyarihan. Ipinapahayag ng awit ang huling banal na pagbunot mula sa buhay.
Pansinin
Mga Awit 52:7 Yaman ang pinapangalanang piniling kapalit ng Diyos. Hindi lamang pagkakaroon ng ari-arian ang pagkabigo. Itinuturing niyang ligtas na kanlungan ang mga ito pati mapaminsalang asal.
Mga Awit 52:5-7
Ang Dating Biblia 19055Ilulugmok ka ring gayon ng Dios magpakailan man, itataas ka niya, at ilalabas ka sa iyong tolda, at bubunutin ka niya sa lupain ng may buhay. (Selah)
6Makikita naman ng matuwid, at matatakot, at tatawa sa kaniya, na magsasabi,
7Narito, ito ang tao na hindi ginawang kaniyang katibayan, ang Dios; kundi tumiwala sa kasaganaan ng kaniyang mga kayamanan, at nagpakalakas sa kaniyang kasamaan.
Mga Awit 52:8-9
Pinananatili ng Awa ang Buhay na Ugat
Inihahambing ng nagsasalita ang sarili sa binunot na gumagawa ng mali sa paglalarawan ng luntiang punong olibo sa bahay ng Diyos. Sinasagot ng buhay na paglago at matatag na lugar ang naunang larawan ng pag-aalis. Walang hanggan siyang nagtitiwala sa awa ng Diyos at nangangako ng patuloy na pasasalamat sa ginawa nito. Maghihintay rin siya sa pangalan ng Diyos, ang kilala nitong katangian, sa harap ng nagtitipong tapat. Pinagsasama ng wakas ang pasasalamat at pagtitiis. Hindi isa pang pagyayabang sa sariling puwersa ang seguridad ng nagsasalita. Buhay itong nakaugat sa natanggap na kabutihan.
Sa araw-araw na buhay
Tiningnan ng nagtatanim ng olibo ang batang punong nakaugat sa tabi ng nakukubling pader ng bakuran. Diniligan niya ang lupa at hinintay ang paglago sa halip na hilahin ang mga sanga upang humaba. Nakasalalay sa patuloy na pag-aalaga ang buhay na mga dahon. Pinasalamatan niya ang kapitbahay na nag-ingat sa lugar sa mahirap na panahon. Tiwala sa patuloy na awa ng Diyos ang mga ugat sa awit.
Pansinin
Mga Awit 52:8 Katapat ng naunang pagbunot ang luntiang puno. Binibigyan ng paghahambing ng buhay na anyo ang tiwala: lugar na pinananatili sa awa, hindi inaagaw sa mapaminsalang lakas.
Mga Awit 52:8-9
Ang Dating Biblia 19058Nguni't tungkol sa akin, ay gaya ako ng sariwang punong kahoy ng olibo sa bahay ng Dios: tumitiwala ako sa kagandahang-loob ng Dios magpakailan-kailan man.
9Ako'y magpapasalamat sa iyo magpakailan man, sapagka't iyong ginawa: at ako'y maghihintay sa iyong pangalan sapagka't mabuti, sa harapan ng iyong mga banal.
Mga detalyeng dapat mapansin
Ang pambungad na larawan
Nagsisimula ang Mga Awit 52:1 sa “Bakit ka naghahambog sa kasamaan, Oh makapangyarihang tao? Ang kagandahang-loob ng Dios ay palagi.”
Kung saan nagbabago ang kabanata
Nagiging likas na pagbabago ang Mga Awit 52:1: “Bakit ka naghahambog sa kasamaan, Oh makapangyarihang tao? Ang kagandahang-loob ng Dios ay palagi.”
Ang huling himig
Iniiwan ng Mga Awit 52:9 sa mambabasa ang “Ako'y magpapasalamat sa iyo magpakailan man, sapagka't iyong ginawa: at ako'y maghihintay sa iyong pangalan sapagka't mabuti, sa harapan ng iyong mga…”
Landas ng mga salita sa kabanata
Tinutulungan ng mga salitang Dios, iyong, kaniyang, kasamaan, magpakailan, ako'y na makita ang paulit-ulit na alalahanin ng kabanata.
Malinaw na kahulugan ng mga salita sa Kasulatan
- pangahit
- Matalim na gamit sa pag-aalis ng buhok sa balat.
- mananakmal
- Nanlalamon o biglang naninira, larawan dito ng mapaminsalang pananalita.
- katibayan
- Matibay na sandigan o kanlungang inaasahang magbibigay ng seguridad.
Makinig at manood kasabay ng sipi
Lumalabas lamang ang kaugnay na media kapag nagtutugma ang sanggunian nito at ang yunit. Gamitin ang awit at video bilang kasama, pagkatapos ay bumalik sa teksto ng Bibliya.
