Ang malaking larawan
Humihingi ang nagsasalita ng kanlungan sa lilim ng banal na mga pakpak habang napapaligiran ng mga kaaway. Nagiging sandata ang kanilang ngipin at dila sa mga larawan ng tula. Inaasahan niya ang tulong mula sa langit at hinihiling na umabot sa ibabaw ng buong lupa ang kaluwalhatian ng Diyos. Nahuhuli ng bitag na para sa kanya ang mga gumawa nito, at matatag na bumabaling sa awit ang puso niya. Lumalawak ang huling papuri mula sa sariling pagliligtas patungo sa mga bayan at bansang makaririnig ng banal na awa at katapatan.
Sa kabanatang ito
- Pakpak na Kanlungan sa Gitna ng Leon Mga Awit 57:1-5
May kasamang pahayag ng tiwala ang paulit-ulit na paghingi ng awa.
- Nabaligtad na Bitag at Handang Puso Mga Awit 57:6-8
Naghanda ng lambat at humukay ng lungaw ang mga kaaway, na nagpabigat sa diwa ng nagsasalita.
- Pasasalamat na Lumalampas sa Naligtas na Tao Mga Awit 57:9-11
Nangangako ang umaawit ng pasasalamat sa mga bayan at awit sa mga bansa.
Pangunahing katotohanan
Nakakahanap ng kanlungan sa awa ng Diyos ang nanganganib na nagsasalita, nakikita ang pagbabaligtad ng mga balak ng kaaway, at nagpapasiyang pumuri sa gitna ng mga bansa.
Kasulatan sa tabi ng buod
Mga Awit · Ang Dating Biblia 1905 · 11Mga Awit 57:1-5
Pakpak na Kanlungan sa Gitna ng Leon
May kasamang pahayag ng tiwala ang paulit-ulit na paghingi ng awa. Nanganganlong ang nagsasalita sa ilalim ng mga pakpak ng Diyos hanggang lumipas ang mga sakuna. Tumatawag siya sa Kataastaasan, na umaasang tutulong ang langit laban sa gustong lumamon sa kanya. Awa at katapatan ang manggagaling sa Diyos. Samantala, inilalarawang leon ang mga taong kaaway, na may ngiping parang sibat at dilang parang tabak. Itinataas ng huling kahilingan ang kaluwalhatian ng Diyos sa ibabaw ng langit at lupa. Humihingi ng personal na proteksiyon ang panalangin habang kinikilala ang kadakilaang higit sa malapit na bilog ng umaatake.
Sa araw-araw na buhay
Hinawakan ng tagapag-alaga ng mga ligaw na hayop ang takot na nasagip na ibon sa ilalim ng maluwag na tela habang niyayanig ng bagyo ang hiwalay na gusali. Nanatili siyang malapit hanggang lumipas ang ingay, na iniingatan ang munting buhay nang hindi nagkukunwaring huminto ang sama ng panahon. Kumalma ang ibon sa loob ng natatakpang lugar. Mahalaga ang kanlungan habang may panganib, hindi lamang pagkatapos. Larawan ng proteksiyon ng Diyos laban sa mga kaaway ang mga pakpak sa awit.
Pansinin
Mga Awit 57:1 Tumatagal ang kanlungan hanggang lumipas ang mga sakuna. Sa loob ng panahon ng panganib inilalagay ang tiwala, kaya hindi kailangan ng kanlungan ang agarang pagtatapos ng bawat banta.
Mga Awit 57:1-5
Ang Dating Biblia 19051Maawa ka sa akin, Oh Dios, maawa ka sa akin; sapagka't ang aking kaluluwa ay nanganganlong sa iyo. Oo, sa lilim ng iyong mga pakpak ay manganganlong ako, hanggang sa makaraan ang mga kasakunaang ito.
2Ako'y dadaing sa Dios na Kataastaasan; sa Dios na nagsagawa ng lahat na mga bagay sa akin.
3Siya'y magsusugo mula sa langit, at ililigtas ako, pagka yaong lulunok sa akin ay dumuduwahagi; (Selah) susuguin ng Dios ang kaniyang kagandahang-loob at ang kaniyang katotohanan.
4Ang aking kaluluwa ay nasa gitna ng mga leon: ako'y nahihiga sa gitna niyaong mga pinaningasan ng apoy, sa mga anak ng tao, na ang mga ngipin ay sibat at mga pana, at ang kanilang dila ay matalas na tabak.
5Mabunyi ka, Oh Dios, sa itaas ng mga langit; mataas ang iyong kaluwalhatian sa buong lupa.
Mga Awit 57:6-8
Nabaligtad na Bitag at Handang Puso
Naghanda ng lambat at humukay ng lungaw ang mga kaaway, na nagpabigat sa diwa ng nagsasalita. Ngunit sila mismo ang nahulog sa bitag. Sinasagot ng umaawit ang pagbabaligtad na iyon ng matatag na puso, na inuulit ang pasiyang pumuri. Tinatawag niyang gumising ang sariling pagkatao at mga instrumentong may kuwerdas. Balak niyang salubungin ang umaga ng awit. Mula sa buhay na nakayuko, lumilipat ang paghahambing sa aktibong tinig. Hindi bitag ang huling salita. Matatag na layunin ng nagsasalita na purihin ang Diyos na umalalay sa kanya.
Sa araw-araw na buhay
Natuklasan ng kalihim ng samahan ng larong pagpapalapit ng bola na kasama sa maling paratang ang sariling binagong tala ng nagpaparatang. Dinala niya ang orihinal sa lupon, at bumagsak ang tangkang bitag dahil sa sarili nitong ebidensiya. Sa bukang-liwayway kinabukasan, bumalik siya upang buksan ang bahay ng samahan sa halip na magtago sa tahanan. Sumusunod ang matatag na kilos sa pagbabaligtad ng takot. Malinaw na bumabaling ang awit sa papuri sa Diyos.
Pansinin
Mga Awit 57:7 Tinatawag na matatag ang puso matapos mabaligtad ang bitag. Binibigyan ng pag-uulit ng salita ng tibay ang pasiyang umawit, na sumasagot sa dating hirap na nagpapayuko.
Mga Awit 57:6-8
Ang Dating Biblia 19056Kanilang hinandaan ng silo ang aking mga hakbang. Ang aking kaluluwa ay nakayuko: sila'y nagsihukay ng isang lungaw sa harap ko. Sila'y nangahulog sa gitna niyaon. (Selah)
7Ang aking puso ay matatag, Oh Dios, ang aking puso ay matatag: ako'y aawit, oo, ako'y aawit ng mga pagpuri.
8Gumising ka, kaluwalhatian ko; gumising ka, salterio at alpa: ako'y gigising na maaga.
Mga Awit 57:9-11
Pasasalamat na Lumalampas sa Naligtas na Tao
Nangangako ang umaawit ng pasasalamat sa mga bayan at awit sa mga bansa. Umaabot sa langit ang awa ng Diyos at sa mga ulap ang katapatan niya, kaya binibigyan ng katugmang lawak ang papuri. Inuulit ng huling kahilingan ang hangaring itaas ang banal na kaluwalhatian sa mga langit at sa buong lupa. Naghahatid palabas ang personal na pagliligtas sa halip na ikulong ang tula sa sariling kaligtasan. Nais ng nagsasalita na marinig ng iba kung sino ang pinagtitiwalaan niya. Ang kadakilaan ng pag-aalaga ng Diyos ang dahilan ng awit pati ng malawak na tagapakinig na inilalarawan niya.
Sa araw-araw na buhay
Tumugtog ng himig ng pasasalamat ang naglalakbay na musikero sa susunod na nayon matapos tumulong ang mga estranghero na kumpunihin ang sirang instrumento. Pinangalanan niya ang kabutihan nila bago magsimula at dinala ang himig sa ibang bayan sa sumunod na linggo. Nagiging papuring naririnig sa iba ang tulong na natanggap sa isang lugar. Hindi niya ikinukulong ang pasasalamat sa silid ng pagkukumpuni. Ipinagdiriwang ng awit ang awa ng Diyos sa lahat ng bayan.
Pansinin
Mga Awit 57:10 Langit at mga ulap ang sumusukat sa abot ng awa at katotohanan. Ipinaliliwanag ng malawak na larawan kung bakit hindi limitado sa sariling pangkat ng nagsasalita ang papuri.
Mga Awit 57:9-11
Ang Dating Biblia 19059Ako'y magpapasalamat sa iyo, Oh Panginoon, sa gitna ng mga bayan: ako'y aawit sa iyo ng mga pagpuri sa gitna ng mga bansa.
10Sapagka't ang iyong kagandahang-loob ay dakila hanggang sa mga langit, at ang iyong katotohanan hanggang sa mga alapaap.
11Mabunyi ka, Oh Dios, sa itaas ng mga langit; mataas ang iyong kaluwalhatian sa buong lupa.
Mga detalyeng dapat mapansin
Ang pambungad na larawan
Nagsisimula ang Mga Awit 57:1 sa “Maawa ka sa akin, Oh Dios, maawa ka sa akin; sapagka't ang aking kaluluwa ay nanganganlong sa iyo. Oo, sa lilim ng iyong mga pakpak ay manganganlong ako…”
Kung saan nagbabago ang kabanata
Nagiging likas na pagbabago ang Mga Awit 57:6: “Kanilang hinandaan ng silo ang aking mga hakbang. Ang aking kaluluwa ay nakayuko: sila'y nagsihukay ng isang lungaw sa harap ko. Sila'y nangahulog sa gitna…”
Ang huling himig
Iniiwan ng Mga Awit 57:11 sa mambabasa ang “Mabunyi ka, Oh Dios, sa itaas ng mga langit; mataas ang iyong kaluwalhatian sa buong lupa.”
Landas ng mga salita sa kabanata
Tinutulungan ng mga salitang ako'y, Dios, aking, gitna, iyong, akin na makita ang paulit-ulit na alalahanin ng kabanata.
Malinaw na kahulugan ng mga salita sa Kasulatan
- lungaw
- Hukay na maaaring paglagyan ng bitag upang mahulog ang dumaraan.
- salterio
- Instrumentong may mga kuwerdas na ginagamit sa pagsaliw sa awit.
- alapaap
- Mga ulap sa mataas na bahagi ng kalangitan.
Makinig at manood kasabay ng sipi
Lumalabas lamang ang kaugnay na media kapag nagtutugma ang sanggunian nito at ang yunit. Gamitin ang awit at video bilang kasama, pagkatapos ay bumalik sa teksto ng Bibliya.
