Ang malaking larawan
Inaanyayahan ang bayan na umawit, magpasalamat, at yumuko sa harap ng Panginoong lumikha ng mundo. Kabilang sila sa kanya tulad ng kawang nasa kamay ng pastol. Saka nagiging babala ang paanyaya tungkol sa pakikinig sa kanyang tinig ngayon. Nakita ng naunang mga salinlahi ang mga gawa ng Diyos ngunit pinatigas nila ang kanilang puso sa ilang. Dahil sa pagtanggi, hindi sila nakapasok sa kapahingahan. Pinag-uugnay ng awit ang masayang pagsamba at ang seryosong pagtugon sa pinupuri.
Sa kabanatang ito
- Masayang Pasasalamat para sa Lumikha Mga Awit 95:1-5
Tinatawag ng sama-samang paanyaya ang bayan na umawit at gumawa ng masayang ingay sa harap ng bato ng kanilang kaligtasan.
- Yumuyuko ang Kawan sa Tagapag-alaga Mga Awit 95:6-7
Mula sa pag-awit, nagbabago ang paanyaya tungo sa pagluhod at pagyuko.
- Hindi Makapagpapahinga ang Matigas na Puso Mga Awit 95:8-11
Nagbababala ang tinig ng Diyos laban sa pag-ulit ng paglaban ng salinlahi sa ilang.
Pangunahing katotohanan
Nararapat sa lumikha at pastol ang masayang pagsamba. Ngunit kailangan ding makinig ang bayan sa halip na ulitin ang matigas na pagtanggi ng mga ninuno.
Kasulatan sa tabi ng buod
Mga Awit · Ang Dating Biblia 1905 · 11Mga Awit 95:1-5
Masayang Pasasalamat para sa Lumikha
Tinatawag ng sama-samang paanyaya ang bayan na umawit at gumawa ng masayang ingay sa harap ng bato ng kanilang kaligtasan. May pasasalamat ang kanilang paglapit. Ang dahilan ay ang kadakilaan ng Panginoon bilang hari sa ibabaw ng bawat inaakalang karibal na diyos. Kanya ang kailaliman ng lupa at kataasan ng mga bundok, pati ang dagat at tuyong lupa na nilikha niya. Binibigyan ng awit ng malawak na saligan ang papuri. Hindi lamang nagpapasalamat ang bayan sa lokal na tumulong para sa isang pabor. Lumalapit sila sa lumikha na ang paghahari ay sumasaklaw sa mga lugar na malayo sa sarili nilang tanaw at tirahan.
Sa araw-araw na buhay
Pinangunahan ng guro sa pag-aaral ng lupa ang mga estudyante mula sa malalim na tibagan patungo sa tagaytay sa itaas. Hiniling niyang pagsamahin nila ang dalawang tanawin sa isip sa halip na ituring ang alinman na buong anyo ng lupa. Pinalalawak ng pagbabago ng saklaw ang kanilang pansin bago sila bumalik sa maliliit na halimbawang bato. Bahagi lamang ng nasa paligid ang kaya nilang dalhin. Sa Diyos iniuugnay ng awit ang paglikha at pag-aari ng lahat ng iyon.
Pansinin
Mga Awit 95:5 Pinagtatambal ang dagat at tuyong lupa bilang gawa ng mga kamay ng Diyos. Kasama sa papuri ang pamilyar na lupang tinitirhan at ang tubig na hindi makontrol ng tao.
Mga Awit 95:1-5
Ang Dating Biblia 19051Oh magsiparito kayo, tayo'y magsiawit sa Panginoon: tayo'y magkaingay na may kagalakan sa malaking bato na ating kaligtasan.
2Tayo'y magsiharap sa kaniyang harapan na may pagpapasalamat, tayo'y magkaingay na may kagalakan sa kaniya na may mga pagaawitan.
3Sapagka't ang Panginoon ay dakilang Dios, at dakilang Hari sa lahat ng mga dios,
4Na sa kaniyang kamay ang mga malalim na dako ng lupa, ang mga kataasan ng mga bundok ay kaniya rin.
5Ang dagat ay kaniya, at kaniyang ginawa: at ang kaniyang mga kamay ay lumikha ng tuyong lupa.
Mga Awit 95:6-7
Yumuyuko ang Kawan sa Tagapag-alaga
Mula sa pag-awit, nagbabago ang paanyaya tungo sa pagluhod at pagyuko. Ang Panginoon ay hindi lamang lumikha ng mundo kundi sariling Diyos ng bayan. Sila ang bayan ng kanyang pastulan at kawang kanyang inaalagaan. Nagbibigay ang ugnayang iyon ng personal na dahilan sa pagpapakumbaba. Tumatanggap sila ng buhay at patnubay mula sa kanilang niluluhuran. Bumabaling ang huling parirala sa pakikinig sa kanyang tinig ngayon. Susubukin ang pagsamba bilang tugon, hindi lamang ipahahayag sa tindig o tunog. Tinatawag na makinig ang bayan ng pastol.
Sa araw-araw na buhay
Binuksan ng tagapag-alaga ng kawan ang tarangkahan matapos ligtas na maitawid ang mga tupa sa mahirap na panahon. Tumigil sa pagsasalita ang kanyang mag-aaral at nagmasid para sa mga tagubiling kailangan upang mailipat sila sa sariwang pastulan. Kasama ng pasasalamat sa dating pag-aaruga ang pansin sa susunod na tawag. Higit sa pagtayo sa tarangkahan ang kailangan para sa ikabubuti ng mga hayop. Tinatawag ng awit ang mga taong sumasamba na dinggin ang Diyos.
Pansinin
Mga Awit 95:7 Kasunod ng larawan ng kawan ang pagbanggit sa pakikinig. Kailangang tumugon sa tinig ng pastol ang mga kabilang sa ilalim ng kanyang kamay, hindi lamang ipagdiwang ang kanilang pagkabilang.
Mga Awit 95:6-7
Ang Dating Biblia 19056Oh magsiparito kayo, tayo'y magsisamba at magsiyukod; tayo'y magsiluhod sa harap ng Panginoon na May-lalang sa atin.
7Sapagka't siya'y ating Dios, at tayo'y bayan ng kaniyang pastulan, at mga tupa ng kaniyang kamay. Ngayon, kung inyong didinggin ang kaniyang tinig!
Mga Awit 95:8-11
Hindi Makapagpapahinga ang Matigas na Puso
Nagbababala ang tinig ng Diyos laban sa pag-ulit ng paglaban ng salinlahi sa ilang. Sinubok nila siya kahit nakita ang kanyang gawa. Apatnapung taon siyang pinalungkot ng kanilang mga pusong naliligaw. Sinabi niyang hindi nila alam ang kanyang mga daan. Sa galit, isinumpa niyang hindi sila makapapasok sa kanyang kapahingahan. Nakaugnay ang babala sa kasalukuyang araw ng pakikinig. Nagiging seryosong panawagan sa mga sumasambang nagtitipon ngayon ang naaalalang kasaysayan. Hindi pinahihintulutan ng awit na palitan ng sama-samang awit o minanang pagkakakilanlan ang pusong handang tumugon.
Sa araw-araw na buhay
Binasa ng guro sa paglalayag ang lumang ulat ng insidente bago umalis sa daungan ang bagong pangkat. Nakita ng naunang pangkat ang paulit-ulit na babala ngunit patuloy na tumanggi sa ligtas na ruta. Nawalan sila ng pahintulot na magpatuloy. Hiniling niyang pakinggan ng kasalukuyang pangkat ang aral bago humawak sa mga lubid. Tunay na bunga ang paksa ng salaysay, hindi alaalang palamuti lamang. Inaalala ng awit ang hindi pagpapapasok sa kapahingahang ipinangako ng Diyos.
Pansinin
Mga Awit 95:9 Nakita ng mga ninuno ang gawa ng Diyos habang sinusubok nila siya. Hindi inilalahad ang kanilang kabiguan bilang lubos na kawalan ng katibayan, kundi paglaban sa loob ng naranasang pag-aaruga.
Mga Awit 95:8-11
Ang Dating Biblia 19058Huwag ninyong papagmatigasin ang inyong puso, gaya sa Meriba, gaya sa kaarawan ng Masa sa ilang:
9Nang tuksuhin ako ng inyong mga magulang, tinikman ako, at nakita ang gawa ko.
10Apat na pung taong namanglaw ako sa lahing yaon, at aking sinabi, Bayan na nagkakamali sa kanilang puso. At hindi naalaman ang aking mga daan:
11Kaya't ako'y sumumpa sa aking poot, na sila'y hindi magsisipasok sa aking kapahingahan.
Mga detalyeng dapat mapansin
Ang pambungad na larawan
Nagsisimula ang Mga Awit 95:1 sa “Oh magsiparito kayo, tayo'y magsiawit sa Panginoon: tayo'y magkaingay na may kagalakan sa malaking bato na ating kaligtasan.”
Kung saan nagbabago ang kabanata
Nagiging likas na pagbabago ang Mga Awit 95:6: “Oh magsiparito kayo, tayo'y magsisamba at magsiyukod; tayo'y magsiluhod sa harap ng Panginoon na May-lalang sa atin.”
Ang huling himig
Iniiwan ng Mga Awit 95:11 sa mambabasa ang “Kaya't ako'y sumumpa sa aking poot, na sila'y hindi magsisipasok sa aking kapahingahan.”
Landas ng mga salita sa kabanata
Tinutulungan ng mga salitang kaniyang, tayo'y, aking, Dios, inyong, kamay na makita ang paulit-ulit na alalahanin ng kabanata.
Malinaw na kahulugan ng mga salita sa Kasulatan
- Meriba
- Lugar sa ilang na kaugnay ng pagtutol at pagsubok ng bayan sa Diyos.
- Masa
- Pangalan ng lugar na kaugnay ng pagsubok sa Diyos sa ilang.
Makinig at manood kasabay ng sipi
Lumalabas lamang ang kaugnay na media kapag nagtutugma ang sanggunian nito at ang yunit. Gamitin ang awit at video bilang kasama, pagkatapos ay bumalik sa teksto ng Bibliya.
