[Intro - pasok sa limang kumpas]
Sa mga daan ng Ponto, sa ulan ng Bitinia,
naririnig ng mga nangalat ang pangalan nila sa biyaya.
Tumatawid ang kapayapaan sa pagitan.
[Verse 1 - mababa at malapit]
Kinilala ng Ama; pinabanal ng Espiritu;
ang dugo ni Jesus ang tanda ng pagsunod.
Nagbukas ang awa ng pagsilang na di maisasara ng libingan:
sumibol ang buhay na pag-asa kasama ni Cristo na nabuhay,
pamanang di kayang galawin ng panahon.
[Refrain - tatlong mahabang nota]
Iniingatan ng kapangyarihan ng Diyos,
nalulungkot sandali, maningning lampas sa paningin,
iniibig namin ang hindi pa namin nakikita.
[Verse 2 - mas mabilis na galaw]
Tinatanong ng apoy ang pananampalatayang di masagot ng ginto.
Yumuko ang mga propeta sa biyayang ipinangako;
itinuro ng Espiritu ang hirap at kasunod na kaluwalhatian,
at ninais ng mga anghel na masdan ang balitang ipinangaral.
Kaya tipunin ang isip; manatiling mahinahon.
[Bridge - hubad na piyano]
Banal ang Tumawag,sumagot ang pamumuhay.
Hinahatulan ng Ama ang gawa nang walang pagtatangi.
Hindi pilak ang bumili, hindi ginto ang nagpalaya.
Ibinuhos ng Korderong walang dungis ang mahalagang dugo.
Nililinis ng katotohanan ang puso para sa taimtim na pag-ibig;
inaabot ng kapatid ang kapatid nang walang pagkukunwari.
[Refrain - nagbago]
Isinilang sa binhing hindi nabubulok,
nalalanta ang damo, bumabagsak ang bulaklak,
ngunit nananatili ang buhay na salita.
[Outro - sabay]
Matatapos ang pagitan.
Ang salita ay hindi.
1 Pedro 1: Manang hindi masisira ng paninirahan bilang dayuhan
Tumatanggi ang unang kabanata na mamili sa pagitan ng kasalukuyang bigat at ng pag-asa sa hinaharap. Tinatawag ni Pedro na hinirang ang mga nangalat na dayuhan, at pagkatapos ay isinasalig niya ang kanilang pagkakakilanlan sa paunang kaalaman ng Ama, sa gawaing nagpapabanal ng Espiritu, at kay Jesu-Cristo. Bumubukas ang bagong kapanganakan tungo sa buhay na pag-asa at sa manang iniingatan mula sa pagkabulok, samantalang iniingatan naman sa pamamagitan ng pananampalataya ang mga tagapagmana. Sinusubok ng mga pagsubok ang isang bagay na mas mahalaga kaysa sa nawawalang ginto, at umaabot ang pag-ibig sa Cristong hindi pa nakikita. Hinanap ng mga propeta ang biyayang ipinapahayag na ngayon, at ninanais ng mga anghel na tumingin dito. Mula roon ay bumabaling ang kabanata sa asal: handang isip, pagpipigil, kabanalan, paggalang, at katubusang hindi binayaran ng pilak o ginto kundi ng dugo ni Cristo. Nagtatapos ito kung saan nagiging nakikita ang bagong kapanganakan, sa taimtim na pag-ibig na nakaugat sa salitang nakahihigit sa kaluwalhatian ng tao.
