Kung banal na laman ay dumikit sa damit, at ang damit ay dumikit sa tinapay, alak o langis, lilipat ba ang kabanalan sa pamamagitan ng hawak? Sumagot ang mga pari, “Hindi iyon nangyayari.” Kung ang marumi dahil sa patay ay humawak, magiging marumi rin ba ang bagay? Sinabi ng mga pari, “Oo,” at ipinahayag ni Hagai: gayon ay nakikita ang kalagayan ng bayan. Hindi hinihiram ang kabanalan sa pagiging malapit; kumakalat ang karumihan kapag ayaw bumalik ng puso. Bago inilagay ang bato sa ibabaw ng bato, dalawampung takal ay naging sampu. Mula sa araw na ito ay pagpapalain kayo ng PANGINOON, tandaan ang araw na inilatag ang saligan. Maaaring wala pang laman ang bangan, at wala pang bunga ang ubas sa parang. Mula sa araw na ito ay pagpapalain kayo ng PANGINOON, hindi dahil walang mali kahapon, kundi dahil bumalik ang puso sa pagsunod, at ang awa ay kasabay ng gawain. Muling dumating ang salita kay Hagai: yayanigin ang langit at lupa. Babagsak ang trono, mababasag ang karwahe, kabayo at sakay ay babagsak sa sariling kapatid. Si Zerubbabel, lingkod na pinili, ay magiging singsing sa kamay ng PANGINOON. Hindi emperador, hindi diyos, hindi sariling tagapagligtas, kundi tanda ng layunin at pagtitiwala. Mula sa araw na ito ay pagpapalain kayo ng PANGINOON, ang pangako'y nagsalita bago makita ang ani. Naghihintay pa ang binhi sa ilalim ng lupa, ngunit ang araw ng pagbabalik ay pinangalanan na. Mula sa araw na ito ay pagpapalain kayo ng PANGINOON, ang pagyanig ay di makasisira sa salita. May singsing sa kamay ng PANGINOON, at ang pagsunod ay naghihintay sa biyaya. Bago makita ang bunga, ang araw ay tinawag sa pangalan.