[Verse 1] Iwanang matatag ang unang saligan; sumulong tungo sa ganap na pananampalataya. Umuulan sa bawat bukid, at ipinakikita ng ani ang tinanggap ng lupa. [Verse 2] Ang tinik ay patungo sa apoy, ngunit, mga minamahal, umaasa tayo sa mas mabubuting bagay. Hindi nililimot ng Diyos ang gawa ng pag-ibig na ipinakita sa paglilingkod sa mga banal. [Refrain] Maging masikap hanggang wakas; magmana sa pananampalataya at pagtitiis. [Bridge] Naghintay si Abraham sa ilalim ng panunumpa. Nanumpa ang Diyos sa sarili niyang kadakilaan. Pangako at sumpa,dalawang di-nagbabagong bagay; hindi maaaring magsinungaling ang Diyos sa tumatakbo sa kanlungan. [Chorus] Ang pag-asa ang angkla ng kaluluwa, tiyak at matatag sa bawat panahon, pumapasok sa kabila ng tabing, kung saan naunang pumasok si Jesus magpakailanman. [Outro] Panghawakan ang pag-asang inilagay sa harap. Tumawid na sa tabing ang angkla.