[Verse 1] Sa aba ng mga kamay na sa gabi nagbabalak, pagsikat ng araw, ang mali ay tinatawag na tapat. Hinahangad ang bukid at kinukuha sa lakas, bahay at mana ay inaagaw, pangalan ay binubura sa landas. [Chorus] Inilipat ang hangganan, pinalayas ang tahanan, ang alaala ng pamilya ay gustong kalimutan. [Chorus] Sa aba ng mga nagbabalak ng kasamaan, ang ginhawa nila'y itinayo sa ninakaw na karangalan. Ang sukat na binaluktot ay babalik sa pintuan, at ang bukid na nilamon ay mawawala sa kanilang kamay. Sa aba ng mga nagbabalak ng kasamaan, naririnig ng PANGINOON ang dukhang ayaw nilang tingnan. [Verse 2] Sabi ng huwad na tinig, “Huwag magpahayag ng sakit,” habang ubas at butil ng iba ay kanilang kinikitil. Gusto nila ang propetang alak ang ipinapangako, at tinatakpan ng awit ang iyak ng api at talo. [Verse 3] Napigil ba ang Espiritu? Hindi ba mabuti ang kanyang salita sa taong matuwid ang lakad at malinis ang gawa? Ngunit hinuhubaran ang payapang naglalakbay, at ang mga ina'y pinalalayas sa bahay. [Bridge] Tumindig at umalis, ang pahingahang ito'y nadungisan, ang matatamis na salita ay di gamot sa kasakiman. Ngunit titipunin si Jacob na parang tupa sa kulungan, malakas na nalabi na di kayang gapusin ng sinumang hari. [Chorus] Sa aba ng mga nagbabalak ng kasamaan, walang gawa ang nawawala sa mata ng Hukom na banal. Ang Tagapagbukas ay mauuna, luluwang ang pintuan, ang Hari sa unahan, ang PANGINOON ang gabay sa bayan. Mula sa bukid na ninakaw at bahay na pinabayaan, babalik ang nangalat kasama ang tunay na Pastol. [Outro] Sa gabi ginawa ang plano; sa umaga nahayag ang totoo.