Mga Awit 146: Ang hiningang nagwawakas at ang katapatang hindi nagwawakas

Sinusukat ng Awit 146 ang kapangyarihan ng tao sa pamamagitan ng hininga. Ipinapasiya ng mang-aawit na magpuri habang siya ay nabubuhay, saka nagbababala laban sa paglalagay ng huling tiwala sa mga prinsipe, sapagkat winawakasan ng kamatayan ang kanilang paghinga at ang kanilang mga balak. Hindi malabong espiritwal na puwersa ang katapat nito kundi ang Diyos ni Jacob, ang gumawa ng langit, lupa, at dagat, na nag-iingat ng katotohanan magpakailanman. Itinatakda ng paglikha ang lawak ng kaniyang kapangyarihan, samantalang ipinapakita ng katarungan, pagkain, paglaya, paningin, pag-alalay, at proteksiyon kung paano ginagamit ang kapangyarihang iyon. Paulit-ulit na bumabaling ang awit sa mga taong walang karaniwang katiwasayan: ang naaapi, ang gutom, ang bilanggo, ang bulag, ang nakayuko, ang dayuhan, ang ulila, at ang balo. Inilalagay ng huling paghahambing nito ang binabaligtad na landas ng masasama sa tabi ng paghaharing nagpapatuloy sa lahat ng salinlahi.